Spring naar inhoud

Een 'witte' kerst

december 7, 2003

‘Nee liefje, pappa brengt je.’
Het laatste kransje schoof om de weerbarstige naalden.
‘Waarom jij niet?’
Een achtergebleven restje witte chocolade werd eerst ongeduldig van vingers gelikt.
Dan pas keek Karin naar haar dochtertje, ‘omdat ik nog zoveel moet doen.’
‘Maar…’
‘Pappa komt speciaal uit zijn werk om jou weg te brengen, dat is toch lief van hem?’
‘Ik wil dat jij me brengt.’
‘Waarom?’
‘Nou gewoon.’
Even vergat Karin de boom, aaide met een natte vinger over de neus van het kind.
‘Pappa brengt je met de auto, hoeven we niet op de fiets.’
Ze tikte met dezelfde vinger ook nog even zachtjes op de wang van haar dochtertje.
Begon dan om de boom te lopen. ‘Kijk eens hoe mooi hij nu is. ‘
‘Ik wil het niet!’

Ze was die morgen vroeg opgestaan. Nog voor Bob ontwaakte. Het gewriemel van druk, druk wrong zich in haar hoofd nog voor ze haar ogen ook maar een moment had kunnen openen. Aan de keukentafel had ze het lijstje nog even aangevuld met de extra dingen die er gedaan moesten worden. Zoals het wegbrengen van Lilly naar de verjaardag van een vriendinnetje, het halen van wat lekkere dingen voor in en om de boom en ook dat ze eigenlijk naar nieuwe servetten en een tafelkleed zou moeten kijken. Misschien zelfs naar wat nieuw serviesgoed. Het menu had ze gelukkig al een tijdje geleden samengesteld. Toch moest er behoorlijk meer dan het een en ander gedaan worden. Vooral de feestelijke aankleding van het huis vergde, voor ze er werkelijk tevreden over kon zijn, nog een behoorlijk aantal inkopen. Zoveel was er niet kloppend, dat ze ook vandaag weer naar de stad zou moeten! Al een maand was ze bezig. De dagelijkse uren werden als vanzelf gevuld met de voorbereidingen van het jaarlijks terugkomende feest. Een feest dat voor haar geen twee dagen, maar weken duurde. En ze vond het heerlijk. Zoals dit moment bijvoorbeeld, waarop ze even alleen in haar keuken kon zijn voor Bob naar beneden zou komen. Minuten waarin ze alvast lekker vooruit kon genieten van straks weer in die uitbundig verlichte stad te kunnen lopen, een paar uur in de gezellige drukte te zijn om de feestelijke sfeer in zich op te zuigen, of om, middels een aantal inkopen, die heerlijke sfeer mee naar huis te nemen in tot de rand gevulde tassen.

Bob slurpte aan zijn koffie. Hij zei niet zoveel ’s morgens. Dat wist ze. Een stilzwijgen waaraan ze nooit helemaal had kunnen wennen. Meestal ging ze maar wat met het serviesgoed op het aanrecht in de weer, liet ze hem met rust tot hij de deur uit moest en die ochtendstilte met zich meenam. Ze verlangde naar het moment waarop ze in de winkels zou rondlopen. Opnieuw verzette ze de kopjes. Chocoladekransjes! Straks opschrijven, anders zal Lilly hevig teleurgesteld zijn. 0 ja, en ook een rode kerstbal. Verdorie, zou ze het bijna zijn vergeten. En dat terwijl Bob, toen ze de vorige een paar dagen geleden uit haar handen had laten vallen, er hevig op had aangedrongen zo gauw ze weer in de stad zou komen een nieuwe te kopen. Ze moest glimlachen om dat rare tikje van hem. De laatste drie jaar had hij per se tussen de witte ballen één rode gewild. “Eén afwijking om de perfectie van de rest te benadrukken” zei hij dan en hing zelf, nadat zij de boom had opgetuigd, de bal op een zorgvuldig uitgezochte én opvallende plaats tussen al het wit. ‘Moet Lilly vandaag niet naar een verjaardag?’ De kopjes tikten in de plots verbroken stilte tegen elkaar. Het was of de rode kerstbal voor de tweede maal deze week kapot viel. Even moest ze na het doorbreken van zijn zwijggewoonte naar woorden zoeken. ‘Eh… Ja eh… Janetje is jarig.’ ‘Hoe laat moet ze daar heen?’ ‘Rond twaalf uur wordt ze verwacht geloof ik.’ Hij slurpte het laatste beetje koffie op. ‘Ik breng haar wel even denk ik, want jij zal het wel druk hebben, niet?’ Ze knikte, de kopjes stonden weer op hun plaats. ‘Heb je daar dan tijd voor?’ ‘Hm hm’ ‘Nou graag dan.’ Ze zei het zacht, een beetje in de war van zoveel onverwachte vroege woorden. ‘Da’s dan afgesproken.’

Voor de tweede maal die dag liep ze in de stad. Bob, de schat, had zich aan zijn vroege woord gehouden en inderdaad Lilly opgepikt om haar weg te brengen. Ze stapte een groot warenhuis binnen waar een waterval van klein licht haar overspoelde. Overal knipperden wel lampjes in de ietwat schemerig gehouden winkelruimte. Uit ieder hoekje ook leek geluid te komen van gezang en muziek. Geluiden en flikkeringen die haar steeds weer dat extra gevoel gaven van die speciale sfeer. Een warm gevoel waarvan ze zin kreeg om heel lang in de winkels te blijven. Of om van alles mee naar huis te slepen om toch vooral ook daar dezelfde sfeer te krijgen. Een uurtje, dan zou ze terug moeten om Lilly op te vangen. Nog een paar dingetjes moest ze kopen, daarna kon ze een tijdje ongestoord door de winkels dwalen, lekker en zomaar zonder bepaalde reden, puur voor eigen plezier. Op de afdeling kerstspullen zocht ze naarstig naar een grote rode kerstbal.

Ze roerde de koffie. Geroezemoes murmelde gezellig haar oren in. Het was druk in het winkelrestaurant, nog voller leek het dan anders door de vele meegezeulde pakjes. Bij ieder tafeltje wel kon ze het mooi bedrukte feestpapier zien knellen om de cadeau’s. Alsof de mensen het hele jaar gespaard hadden om nu hier een tijdje te kunnen zitten, ingebouwd door de zorgvuldig aangeschafte cadeaudingen, zoveel waren het er. Huiverend van de gezellige drukte nam ze een slokje van de koffie, keek dan op haar horloge; nog een half uur. Zou Lilly het fijn hebben? Vast wel. Suzan zal zeker iets leuks hebben verzonnen voor de kinderen. Niet dat ze de moeder van de kleine Janet nou zo goed kende. Hooguit twee keer was ze afgelopen zomer met haar en de kinderen een middagje naar het ven geweest. Lilly en Janetje hadden er heerlijk in kunnen rondspartelen. Ook zij was regelmatig met de kinderen gaan spelen in het koele water. Suzan had bijna alleen maar liggen zonnen en niet zoveel gezegd. Wel had ze het gevoel gehad dat de moeder van Janetje haar nauwkeurig lag op te nemen. Een paar maal zelfs. En heel onopvallend. Maar ze had dat gevoel – ach onzin – van zich afgeschud en was lekker met de kinderen bezig gebleven in het water. Ja, nu ze eraan terug dacht, waren het, ondanks het passieve gedrag van Suzan, wel heerlijke middagen geweest daar in het bos. Opnieuw keek ze op haar horloge. Nog tien minuten. Ze moest nu beslist weg. Lilly zal wel opgewonden en vol met verhalen over het kinderfeestje thuiskomen.

In de keuken haalde ze de tas leeg; de nieuwe servetten, het tafelkleed, een paar kaarsen in de vorm van de kerstman. En natuurlijk de rode bal, keurig in een doosje verpakt. Daar zal Bob blij mee zijn, want het ding was roder dan de vorige en zou de perfectie nog heviger laten blinken. Ze zette het doosje midden op tafel zodat hij het direct zou zien als hij straks thuiskwam.

Vaag hoorde ze getoeter in de straat terwijl ze de servetten en het tafellaken in de linnenkast opborg. Door het raam van de slaapkamer zag ze Lillly uit een auto stappen. Hé, de auto van Suzan als ze het zich goed herinnerde. Waren ze er toen ook niet mee naar het bos gereden om te gaan zwemmen in het ven? Vreemd, heeft Bob vanmiddag zeker afgesproken dat zij Lilly naar huis zou brengen, had hij er waarschijnlijk zelf geen tijd voor vrij kunnen maken. Ze snelde naar beneden. Haar dochtertje was halverwege het tuinpad toen ze de deur opende. De auto van Suzan was al verdwenen. Lilly liep huppelend naar de voordeur, in beide handjes een gekleurd zakje geklemd. Direct stak het kind toen ze haar moeder zag het linkerhandje naar boven. ‘Kijk mamma, ook één voor jou, van tante Suzan.’ “Party-Bag” las ze toen Lillly met het opgeheven linkerarmpje pal voor haar stond. Naast een dansend clowntje met een fel gekleurd parapluutje in zijn linkerhand stond er “Voor Karin” op het zakje geschreven. Typisch zo’n zakje voor een kinderfeestje. Voor mij dus. Ze keek wat beter naar het kleurige figuurtje met de paraplu; aan de andere hand van het circusmannetje hing een groene ballon en achter het glimlachende clowntje raasden de kleuren van een regenboog terwijl de grote clownsschoenen een behoorlijk stevige, ja vrolijke dans suggereerden. Nog eens las ze haar naam en troonde ondertussen haar dochtertje mee naar binnen. ‘Mamma moet even naar de wc lieverd,’ zei ze tegen het kind, ‘ga jij maar vast naar de keuken dan krijg je zo een glaasje cola.’ Wat aardig van Suzan, dacht Karin terwijl ze op de rand van het bad ging zitten, een Party-Bag voor mij. Hoe komt ze erop. Vast een grapje van haar. Toch knoopte ze het rode strikje niet direct los. Zeker twee minuten bleef ze zitten voor ze het zakje opende. Het rode lintje dwarrelde dan toch naar de vloer. Ze herkende de langwerpige paarse pakjes onmiddellijk! Dezelfde die zij altijd voor Bob en haarzelf kocht! Precies dezelfde! Zes stuks! Hevig paars lagen ze op de bodem van de Party-Bag. Zes pakjes! De zevende was uitgepakt. Glinsterend alsof het ding zopas nog gebruikt was lag het tussen de andere pakjes, aan de bovenkant zorgvuldig dichtgeknoopt…

‘Mamma, waar blijf je nou!’ snerpte de stem van Lilly achter de badkamerdeur. Het zakje stond als vergeten in haar handen. Hoe lang zat ze hier al? “Voor Karin” Het stond er duidelijk. Zonder het zich bewust te zijn draaide ze het zakje om en om. De achterkant was in tegenstelling tot de kleurige voorkant helemaal wit… ‘Mamma!’ Wit? Maar nee! Ze keek nog eens. Er stond iets geschreven in blauwe krabbels. Onzorgvuldige blauwe krabbels zo op het eerste gezicht. Een S zag ze, een hartje, en daarnaast…

‘Mamma, mamma!’

Bob!? Het stond er werkelijk! In hoekige blauwe letters was er een voorletter en een naam op het witte vlak geschreven; een S en Bob, daartussen was dat hartje getekend. Onder de o van Bob bungelde een iets kleiner hartje aan een touwtje, gebroken. Verlamd tot in het merg bleef ze zitten, staarde naar de vrolijk gekleurde Party-Bag. Een grap, een misselijke grap! Een vreselijk misplaatste grap moest het zijn. Dat kon niet anders!…

‘Mamma, wat ben je aan het doen!’

Het zakje gleed uit haar handen, plofte, als de rode bal eerder die week, op de tegelvloer. Ernaast kwam een fractie van een seconde later het afschuwelijk glinsterende ding terecht. Dat rubberding met de haar bekende melkachtige inhoud…

‘Mamma, doe nou open!’

From → verhalen

One Comment
  1. VEr uit het beste gedicht dat ik ooit las over de enige Wereld stad met straks zes molens.
    Ja de laatste zijn ze aan het bouwen een nep molen, te vergelijken met een echte plasser en een dildo….

    Groetjes

    Fred N.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: