Spring naar inhoud

Orkestratie zonder zijspanningen.

januari 19, 2005

Het plafond in het kleine kamertje
golfde, de platen hardboard hingen
als slap gespannen lappen boven het
bed. Bruine strepen schemerden door
witkalk dat in woeste, willekeurige
vegen was aangebracht op de golvende
platen. Het lichtbolletje in de kale
fitting hing ongeveer vijf centimeter
onder het plafond aan een iel snoertje.
Het eruit lopende licht schoof de donkere
schaduwen tot in de hoeken, daar bleven
ze eigenwijs hangen. Een schuimende zee
door een hevige vrieskou overvallen, die
gedoemd is geen beweging meer te maken,
voor eeuwig tot stilstand is gebracht in dit
kamertje. Hij drukte zich tegen de matras,
zwaaide dan zijn benen naast het bed
en keek naar de berg kleren die hij daar-
straks uit de koffer op het bed had ge-
kiept; alles zou opnieuw moeten gevouw-
en. De ellebogen op zijn knieën, het hoofd
op zijn handen staarde hij naar het stapel-
tje overhemden in het open vak van de
kast en zag op de hemden de altijd maar
weer terugkomende film waarin mols-
hopen als borsten die, reeds stevig aan
leeftijd en ribbelaarde van een tuin gebon-
den, schuw hun plaats opeisten net voor
ze door de graafmachines zouden worden
platgewalst alsof hun ooit maagdelijke
bolling nooit had bestaan in deze hof van
onderhuidse bloei.

Borsten, waarom altijd weer borsten?

Nijdig gooide hij de kleren van het bed, ging
achterover liggen en plukte zijn pik uit het
slipje dat speciaal voor hem ontworpen leek,
waarvan het elastiek als het ware uiterst soep-
el was en weinig weerstand bood. De stof er-
van was bijna niet voelbaar op zijn huid.

Ook nu, nu hij met zijn hand dat altijd weer
dominante vleesdeel uit zijn lijf zou willen
rukken als was het iets dat nooit graag bij
zijn lichaam had mogen passen. Hij taste
ernaar en de zwelling deed zich direct gel-
den alsof het de eerste keer was. De gestol-
de zee boven hem deed de spanning in zijn
vingers vergroten, maar niets, helemaal niets
veranderde er aan en in de beschaduwde
hoeken.

Eh…

Postmodern verhaaltje, niet?

D’r zit symboolse leegte in, d’r zit wat rauwe
selfsex in, d’r zit een zekere onmacht in en ook
is het bijna deerlijk ruwmaanachtig van sfeer.

Werner Spaland

From → verhalen

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: