Spring naar inhoud

Dertien zeeën en het krieken van de dag in een huppelpas

oktober 18, 2007

(impromptu)

Het is misschien bekend bij de meeste mensen,
maar ernaar leven is wel ’n lapje geheel andere
stof, en wel een lapje in het breinkastje huizend
alwaar het niet belemmerend zou moeten werken
te geraken aan de urgente staat naarstig vereist
om dat te gaan ondernemen zo noodzakelijk voor
het bestieren van de dertien zeeën met hooggolf
door wat meer stappen in het krieken van de dag
te plegen dan die ene hierboven in de titel be-
schreven als zijnde wat weinig voor de hele on-
der neming ter bevordering van meer leven in de
brouwerij ook al wil men zijn leven lang voor geen
enkel metertje zich ongans zuipen.

Een dilemma dus! Nu ja, in die orde dat er vol-
mondig naar het leven gehapt zal dienen te
worden wil er überhaupt van leven sprake zijn
in onderhavig geval van aanmodderen zonder
genoemd lapje niet-belemmerstof naar nooit
meer belemmeren. Een deerlijk nodige urgentie
in dit dilemma is, zoals we hierboven al direct
even zagen, dus de wens, want een drama ligt
er geheel wilsnuivend klaar was die wens er niet,
of dooier nog, een panorama van de allerbloot-
ste orde wil er zeker gaan plaatstonen blijft die
urgentie op het wat al te flegmatieke gatje zitten.

Heel prompt duidelijk en overbekend dit!

Toch?

Maar eh…

Wat wil er nu eigenlijk helemaal mee gezegd?

Geen flauw idee in mij doet dood naar een ant-
woord, maar het geheel papt wél strijkend een
heleboel woorden op papier die er anders niet
waren gekomen. Ik bedoel maar. En daarbij
ook zou er toch zeker beslist geen overdenk-
ende aanloop naar een fijne levensbezieling
plaatsvinden in de beleving van die dertien nu
zo te lage zeeën (waarvan, zo wil voor de duur
van dit stukje graag zijn aangenomen, zodanig
sprake is dat de beleving er ook werkelijk een
is van help ik leef waarlijk niet in al dat ongeluk-
se lage dertienwater bij het krieken van de dag)
als die zo nodige urgentie volledig afwezig zou
zijn gebleven in mijn zo veel te vaakse luibillen?

Oef!

Misschien zou een mens die een vrachtje verstand
achter zich aanleept in een holderdebolderkar over
zulke dingen niet zo hevig na moeten denken en
zou hijzij gewoon het gras terug de grond in moet-
en gaan zitten staren opdat er nooit meer gemaaid
hoeft te worden, want hell dat geknip is toch een
bezigheid te zinloos voor woorden als er bedacht
wil zijn dat het groenspul al na twee weken weer
schreeuwt om opnieuw getopt te worden naar gr-
domme nog meer groei in de toekomst waar zo-
waar het dwingende gevolg al zit ingebakken het
pffmaaien zo aan te moedigen nogmaals te gaan
maaien en dan nog een keer nogmaals en nog …

Sneuvel zeg hoe is ’t mogelijk dat een mens über-
haupt nog wat onderneemt in deze cyclische veel-
teveelgang die geen einde kent anders dan een
einde bij de dood van elk van ons, mensjes. Een
dood overigens, die met grote kans komt op het-
zelfde moment dat het besef zich het diepst gaat
manifesteren in het dan al afgebraakte lijf dat het
nooit, nee nooit zal stoppen dat groeiende groen,
dat het verdomme almaar in de hoogte blijft leven
tegen alle donderklipse maaibeweging in. Een groen
ook dat alle mens door dat onfrisse van altijd maar te
moeten maaien sterk doet krommen naar de aarde
als zalig voorproefje van wat er zoal te komen staat
na volledige stilstand van het danig vermoeide knip-
lichaam met daarbij het gevolg van totale

Eh…

Nu ja, ’t niet-belemmerlapje van hierboven is wellicht
toch wat veel van het goede gezien de eeuwige maai.

Dit alles tot hier gebracht hebbende doemt kordaat de
vraag wat nog verder te schrijven, want alle liefde voor
het leven is in dit stuk toch zeker volop opgebruikt aan
bod gekomen, niet minder ook de zo zinloos drukke
levenscyclus alsook de veel te erge dood die als een
waarlijk grote keizer in onderhavig schrijfstukje zich
wist te nestelen als had ie er alle recht toe een hoofd-
rol te spelen in dit…

Ja, in dit wat eigenlijk.

En ja zeg, doen echte schrijvers het nu ook zo?

Ik bedoel dat ik een half uurtje geleden ben gaan
leuteren op papier en hopla dit schrijfstukje uit mijn
typevingers heb laten druipen zonder de minste notie
er van te voren een idee over te gaan hebben. Zouden
die echte schrijvers het werkelijk zo heilemaal doen?

Is het antwoord ja, dan ben ik er dus ook een. En bij
nee, ga ik er toch een willen zijn, want al dat hierboven
beschreven woekergroen steeds weer te moeten inkorten
tot toch alleen maar wat extra groei, dat is werkelijk geen
passende levensvervulling voor mijn somtijds wat luie lijf
aldus de graag geldende norm in mijn hoofd.

Natuurlijk wel blij ben ik dat al die onvermoeibare groen-
knippers er zijn. Ik zou anders door de oeverhoge groei
van alle grassprieten in de wereld mijn wil tot het grijpen
naar schrijfgerei niet eens meer kunnen vinden om over
deze veelmaaiers ook maar een letter te mogen schrijven.

Daarom:

ODE aan de knippers tot bevordering van groei.

De kraamgids

loopt de strengen
af Geluiden onderhands

Instanties hanteren roet
of viergasmeting
vertrouwen op aanvullend sporen

Kilometerhistories
minimaal
te rekenen op samen-

spraak van kleine woorden

Demonterende gedragscodes
blokkeren de vorm
vooruitlopend op felle plaatjes

doorschoten
met blauwe symboolwetten
van vensterbranches

zodat de brandweer
druipend en met kroos in de vacht
nauwelijks hoeft uit te rukken

,

From → impromptu

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: