Spring naar inhoud

rationeeltje vol zaken die er dan ook wel toe zullen doen

september 3, 2008

graag wil ik, niet lichtgelovige, weten met welke argumenten
de gloedvolle spreker tot ’n standpunt kwam over het atheïs-
me dat het zogezegd leidt tot de vernietiging van het denken.

spreker:

het denkproces is een ingewikkeld neurofisiologisch proces in
de hersenen, het toeval van de atheïst een blind proces dus
ook het denken van een atheïst is een volkomen blind gedoe.

atheïst:

er is het beginsel van voldoende grond (geen bewijs /ook geen,
zeg bijvoorbeeld, god) en terecht is er het verstand gericht op
toeval want zie de evolutie toont de rede betrouwbaar, een nut-
tig instrument ook tot overleven.

spreker:

iets wat betrouwbaar is gebleken hoeft nog niet automatisch
waar te zijn, want rede ontstaan op grond van toevalsproces-
sen waaruit ware kennis kan verkregen is deerlijke labbekak-
koek voor een beetje christen.

atheïst:

ah, wel mogen we dan zeker fijn op gods waarheid bouwen,
deze heus op universele schaal als rationeel aanvaarden?

spreker:

ja, want een christen heeft deze atheïstische problemen niet,
deze gelooft dat het heelal geschapen is door God, dat Hij ‘t
bewust heeft gewild zoals het nu is.

atheïst:

O?

spreker:

God heeft een bedoeling met het heelal, de mens met een
goddelijke rede begiftigd kan erop vertrouwen dat hij de ware
kennis over de wereld middels Hem kan krijgen en dat deze
kennis ten volle betrouwbaar is en tot in het oneindige waar.

atheïst:

dus eigenlijk: zonder god geen rationele waarheid.

spreker:

u hebt het begrepen.

Na dit gesprek ging de atheïst in verwarring naar de kerk,
hij wilde van de weeromstuit zo graag geloven dat het gebouw
God herbergt, hij wilde zo graag dat hij door de kracht van dit
geloof de bewoner van dat grote pand helemaal voor zich kon
gaan zien, de bewoner als het ware naar levende lijve op zou
kunnen roepen, Hem zou kunnen mogen aanraken zodat het
erge door de spreker zo verworpen toeval zich verre van hem,
atheïst, zou werpen. Waarachtig, zo graag wilde de atheïst dit
alles dat hij het experiment van geloof met een voor een atheïst
bijna ongeloofwaardige volle geloofsovertuiging aanging.

En niet voor niks zo bleek, want alsof de duivel met het ex-
periment speelde zag hij daar zowaar dat de God van de
spreker kwam aangestiefeld vanuit de pastorie alsof IE net
een lekker bakkie koffie had genuttigd met een van zijn zo
trouwfijne hulpjes, ook wel, in dit huisverband, pastoor
genoemd. Eerst was de atheïst volkomen flabbergasted,
gooide dan zijn ongeloof en zichzelf in volle overgave op de
knieën voor, zoals hij dacht, hetgeen hij daar aan almacht
naar hem toe zag schreiden. Spijt had hij direct van alle anti-
Godgedachten uit het verleden. Nooit meer zou hij twijfelen.
Nooit zou hij nog in discussie gaan over de bestaanszekerheid
van de God van de spreker.

Zo gebeurde het dat de atheïst nog lang en gelovig kwam te
leven, hij kreeg in de loop van de tijd zelfs zin in een gezin,
kwinkleerde later de heilige woorden van de bijbel over vrouw
en kroost en ging, om kort te gaan, als laatste van het fijn en
vroom door hem gestichte gezin dood. En daar zat hem nu
dat ondergelopen te verwachten cruxje van dit uiteindelijk
toch nog op heiligdom gestoelde goedgekomen leven, want
heus wel dip alleen zijnde als laatst overgeblevene had de
man alle zin gekregen om weer eens wat na te denken. Ge-
woon zoals vroeger. In het begin van deze eenzame denk-
sessies had hij nog wel eens de bijbel opengeslagen om zo
tot een waarlijk godsvruchtig denkproces te komen, maar
allengs had hij dit b-ritueel laten varen en begon zowaar
weer te vertrouwen op zijn ervaring als zelfstandig denker.

Gelukkig ging hij op tijd dood.

Dit laatste waarmee waarlijk niet bedoeld wordt dat hij het
fijn vond om tijdig dood te gaan om te voorkomen dat zijn
vroegere ongeloof vanuit een hevig soort van erbarmelijk
verlangen naar zijn veel te deerlijk afgestorven vrouw plus
kroost wraakzuchtig weer terug zou komen, nee zeg, zowaar
hier wordt bedoeld dat de gelovig geworden atheïst gewoon-
weg onwerelds gelukkig bleef in zijn door een christen op-
gelopen gelovig bestaan tot aan dat zo reddende doodgaan.

lezer:

Eh… Cruxje?

lied:

Nou, dat hij niet weer werd als vroeger. Dat is toch vet fijn?

lezer:

O

From → columns

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: