Spring naar inhoud

Brief (33) uit Schiedam

februari 10, 2009

Over duiven en…

Ooit gedacht over het hoe en vooral het waarom?

Ik bedoel, loop je in de stad dan wil het een groot
wonder heten als je niet 75 % van deze stadshippers
op mismaakte pootjes ziet rondmanken als zijn het
graag half mislukte dieren. Of reëler nog, soms zie
je alléén maar van die mankerts en begrijp je niet
direct, bij het zien van de kreupelaars, wat er pre-
cies aan de hand (okee okee, de poot in dit geval)
is. De sombere gemeleerde verenpakketjes name-
lijk zien er in eerste instantie grijsgrauw en zoals het
hoort behoorlijk stedelijk vetgevreten uit in hun altijd
wel irritante aanwezigheid op precies dát plein of dát
brede trottoir dat je met een bepaald doel voor ogen
rap aan het betreden bent om dat doel heus binnen
redelijke tijd te kunnen bereiken. Haastig dus veelal,
waardoor je niet altijd wagenwijd openstaat voor nat-
uuruitwassen, al zeker niet voor bewegende natuur-
kledders die dus werkelijk precies op die plek rond-
wakkelen waar jij je overheen denkt te moeten haast-
en.

Vreemd is het niet dat je pas later het besef krijgt
dat de meeste grijsjes op één dan wel twee stomp-
jes zich nog proberen voort te knoeien, en dat
zonder dat er, zoals bij ons mensjes, ooit een dokter
aan te pas is gekomen om de verloren ledemaatstukjes
er weer aan te opereren. Zodat je als gebruiker van de
stad behoorlijk wordt geconfronteerd met die hoeveel-
heid aan invalide spul dat daarbij zo opdringerig vol
hebeetlust is dat het je alle plezier ontneemt eens lek-
ker onbekommerd koop-los te gaan waarbij even niet
de vraag wordt opgedrongen over het hoe en vooral
ook waarom van de stompkwestie.

Echter, nu hij er stevig is, deze vraag, moet ik er
zuur mee aan de gang om al het knagen in de
maag kwijt te spelen. Want hoe komt het toch dat
zoveel stadsduiven halve- of zelfs voor het grootste
deel weggeslagen pootjes te verduren hebben? Wat
is er mogelijk voor ligubers doende in de steden dat
al die dunne pootjes maar rüksichtlos gekort worden?

Is er in iedere stad wellicht een of andere idioot die
de bedrijvigheid in zijn kop heeft gekregen de verrek-
te duiven eens een stevig paar pootjes kleiner te mak-
en? Het zou zomaar kunnen gezien al de ongevraag-
de grijstapijten die deze fladderaars veelal vormen op
wegdek, trottoir of andere nog denkbare looppaden.
Waarbij het doen ritselen van het miniemste stukje
papier al voldoende is die mankbuidels naar je toe te
doen wankelen met niet meer in hun belachelijk heen
en weer wiegende kop dan het dringende idee ETEN,
HEEL VEEL ETEN!

Ja, heel wel kan ik het me indenken dat in iedere
stad zo’n man ’s nachts achter al die volgevreten
grijsbakjes aan jaagt met het idee ze voor ’t leven
te verkreupelen. Al zou ik, ware ik zo’n man, ze
direct naar hun almachtige vader Duifgod help-
en, die grijsdotjes. En wel door ze fluks onder mijn
voeten met alle walglust in mij te kraken als waren
het zakjes onsmakelijke chips waarvan een ieder
de buik niet meer vol wil. Om dan na het kraken
de zool van mijn laars nog wat rond te draaien op
het geplette vogelbastje zodat het geheel een sap-
pig en mals bloederig massaatje wordt. Niet meer
herkenbaar bijna als de grijslust die het  kort daar-
voor nog was. Want poten verminken, ik vind het
een bakkie te mild. Nog kunnen die grijsbakken
zo het onkiese doormanken en doorvreten als ul-
tieme levensvervulling doordoen op ’t plein waar-
over ik toch zeker…

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: