Spring naar inhoud

Brief (93) uit Schiedam

september 17, 2010

Je ooit gerealiseerd uit hoeveel letters godverdomme bestaat?

Daar is natuurlijk veel over te zeggen, als dat niet al gedaan is.
Het lijkt me voor de hand liggend en eigenlijk wil ík er niet mee
aan de gang, want een toch wel erg bakje makkelijk, alsof God
doelpaaltjes heeft neergezet waar je verdomme nooit eens even
lekker naast kan schieten.

Wel een vrolijk idee, overigens, het begrip God te knopen aan
scoren en voetbal; geloven is een kwestie van winnen. Toch?

Eh…

Er zijn ook urgentere zaken waarover je een tel na zou kunnen
denken. Zo schoot bijvoorbeeld vanmorgen, terwijl ik nog com-
fortabel op mijn eigen bed lag, het idee mijn wereld in dat er
heel veel plekken op de aarde zijn waar ik gewoonweg niet mag
komen. Lapjes aarde zeg maar, waar ik nooit een stap zal kun-
nen mogen zetten.

Vreemde gedachte eigenlijk dat je zomaar, uiteraard wel met
een vette buidel op zak, een deeltje van de aarde kan kopen
en daar, als je dat wil, nooit iemand op toe hoeft te laten, nog
geen vlo als het ware. Op zo’n plek is alles voorbehouden aan
de eigenaar, die bepaalt wat er wel of niet mag gebeuren, wie
er wel of niet mag komen.

Ik heb niet zo’n plek, alles wat ik bezit aan huishoud- leef- en
overleefspul mag zich manifesteren in een rechthoekig tussen
muren geperst stukje lucht dat niet echt van mij is, dat ik voor
een vette prijs huur van zo’n eh buidelbezitter. En nu weet ik
heus wel dat het lekker is voor een mens om een plekje te
hebben waar je geheel onbespied je eigen privégedoetje kan
beleven en uitleven. Niks mis mee ook. Uitermate onontbeer-
lijk voor de gezonde overleef zelfs. Het is meer dat een veel-
tal lieden een wel errug groot stuk aan aarde nodig heeft om
volledig te kunnen zijn, plekken waarop ik, als gezegd, mooi
maar even geacht wordt nooit te komen. Het blijft een raar
idee dat je alleen de openbare ruimte tussen al die in bezit
zijnde plekken nog kan betreden zonder iemands nekhaar
op te stijven tot boos omdat hij zich in zijn privé-oord tot op
het huidje voelt aangetast.

Wat dat betreft zijn kerken dan weer een hele verademing,
daar mag je veelal mooi op elk moment van overdag binnen-
lopen. Al kan je er, toegegeven, niet je privéprutje uitleven.
Wel moet hierbij ff vermeld dat zulke gebouwen danig uit
bezoekerszak zijn betaald! Waarmee dan die verademing
weer wat minder zalig ademspul bevat dan op het eerste
gezicht zo heel hemels leek. Ofwel, niet helemaal is het de
zevende hemel, meer een hemeltje uit eigen zak.

Elf, negen, zeven, dertien, zes en nog zowat getallen, ze
zijn door ons volgeschoten met zwaar of licht geklater.

Wat voor een betekenis (ik ga het er toch maar even over
hebben zo aan kerk en cijfertjes aanbeland) toch te geven
aan het misschien nooit eerder gerealiseerde van de eerste
zin bovenaan deze brief?

Godverdomme: 11 letters.

1 en 1 is 2 zou je kunnen zeggen en daarmee het zo door een
aantal mensen verfoeide woord de betekenis van kloppend
kunnen geven, want doe je dat woord, op een meestal grove
manier, uiten is de uitkomst krek duidelijk; op eigen verzoek
zal God zo klaar als 1 plus 1 is 2 je verdoemen. Geen duivels
speldje tussen te krijgen. Alles koek en heil zogezegd en dus
geen bokkenpootje meer aan de lucht, of nog anders gezegd,
in een zalig luie stoel moet je geen hels werk gaan zitten ver-
zinnen. Een aangename gedachte. Zeker zou dat zo geweest
zijn ware het niet dat het getal elf door ons ook lekker klats
als gekkengetal door de aarddrek gehaald is, een halen waar-
door het zo duidelijke van het hierbovense 1 plus 1 is 2 een
behoorlijk fikse knauw krijgt, waarvan God dan toch weer
scheef uit zijn hemeltje komt te hangen. Zijn verdoemenis zo
een kartelrandje krijgt waarop het niet zat te wachten, erger
nog, het wordt zo een wassen clownsneusje, een neusje dat
de clown tot een wel heel deerniswekkende figuur maakt.

Maar, zullen de fans van God zeggen, in die ruimte moet je niet
wroeten, daar moet je vanaf blijven, dat is Zijn ruimte, daar heb
je als leek gewoonweg niets te zoeken, dat is verboden terrein.

Het zal mogelijk niet verbazen dat ik dit wel wat vind lijken (ook
al is het van een ietwat andere orde) op die buidelbezitters en hun
veel te grote plekken waar je ook niet zomaar kan vertoeven zonder
toestemming van zo’n bezitter, waar het waarachtig ten strengste
verboden is je te begeven en waarmee hopla de in beginsel toch wat
onwillige cirkel van deze brief toch waarlijk mooi als rondgebijbeld
kan worden beschouwd.

En daarom:

Op dreef

het moeten weten

waar de Noachboot zal varen
als er tot de bodem wil geraakt

een racebaan waarop dode auto’s
een stelling zonder waarheid – nut

gemaaid gazon schreeuwt zich tot groei

stijlvol schoeisel lengt

zeven maal zeventig mijl aan
onbeholpen genot waarin
de nieuwe droom al scheef staat

iemand kijkt op

moet zich schuinen om de werkelijkheid
bijeen te ogen
stuit op een staketsel van digitale huizen

denkt

waar zit de brievenbus

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: