Spring naar inhoud

Brief (115) uit Schiedam

mei 5, 2013

Is ie niet goed bij zijn hoofdstuk of zo?

Met dit ‘vragende’ zinnetje zou je een
aanzienlijk aantal schrijfexemplaren
van de menselijke soort op het inter-
net in een keer in een witwasteiltje
kunnen zetten waarin het waswater
zo onbedaarlijk aan de schrijfvingers
schuurt dat genoemde exemplaren
van de weeromstuit zowaar geen a-
linea meer uit hun lichaam willen
gaan gooien en zo dan weer precies
het vragende zinnetje van hierboven
volkomen rechtvaardigen.

Toch is het heerlijk toeven op het in-
ternet,  juist om het soort zinnetjes
als bovengenoemde aan het meltpot-
gebeuren te kunnen toevoegen. Maar
vooral ook is het er fijn toeven omdat
het meeste op het net gratis is te be-
komen. Het troebele wasklater neem
je dan op de koop toe.

Maar eigenlijk wil ik het vuriger over
het weer hebben, de aanstormende
lente zogezegd. En vooral wat voor
een moois dat in alle mens op deez
aard wil bewerkstelligen.

Gelukgevoel bijvoorbeeld.

Want bij een beetje eerste zon voelt men
zich uiteraard gelukkig en daar is al het
doende op deze volbol graag om te doen.

Al is het wel bijna een cliché te noemen,
dat geluk, want zie nu een gedicht als dit-
hier
. Toch een lied waarin de zon zo knet-
terend hangt te wapperen in volle warmte
dat het zowaar een verpletterende schrijn-
bak voor het geluk wordt. Zelfs de zin om
je te vermenigvuldigen verdroogt als een
te zuur geworden huwelijkstaart tussen je
krachtdadig door de zon beschenen dijen.
Zodat je als vanzelf weer naar het internet
terugvlucht om daar in de scherpe scha-
duw van talloze digibomen te verwijlen
met een gevoel alles nog re te kunnen br-
eien.

Een vlieger kun je het best oplaten met een
beetje wind. Als het stormt klapt ie dubbel.

Re breien dus.

Of  een versje verzinnen:

De weg van de badkamer

het uur voor de beste raap

of gewoon

wat te doen vóór overlijden

niet wrikken aan de waarheid
en weten dat
veel 
geen afscheid neemt van

de nacht

dus op vrolijk naar ’n wintersprookje of 
per fiets zonder zadel de rivier in rijden

terugzwemmen met een stok tussen je tanden
op de kant een verend spelletje tot god spelen
 
ook
vooral niets zeggen over goed en kwaad

in bad ook leer je
dat je met zijn allen
hetzelfde leven fotografeert

en samen het verleden insopt

dat geeft ook een lekker re-brei-gevoel. Toch? 

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: