Skip to content

Brief (116) uit Schiedam

mei 11, 2013

Zo, heerlijk even een beetje smal smoezelen.
Over het doen, over het laten, over het leven.
Over dat eigenlijk, waardoor al de schepping
waarin mag gepoedeld fiks op een juiste foto
geplaatst wordt.

Over het doen bij voorbeeld is te zeggen dat je,
om maar gelijk strak en fraaistevig te beginnen,
wat kunt rondneuken ter eigen bevestiging als-
ook ter eigen groot genot waarvan je een lekker
beetje opfleurt tot hel zeg wat ben ik gelukkig,
of dat je wat kunt werken, dat je er vooral niet
te moe van wilt worden, er een fiks bedrag mee
wilt verdienen zodat het rondneuken alleszins
betaalbaar blijft en er nog flink wat voor een
bord vol lief klaargestoomd eten overschiet
dat tot in het allerdiepst van je buik een totale
voldoening geeft. Een voldoening overigens,
bij regelmaat lekker zichtbaar wordend rond-
om de heupen alsook achter de navel die door
de ophoping tot het uiterste moet gaan navel
te blijven en niet  al teveel op een stop in een
vat vet heeft te gaan lijken waardoor dan weer
het rondneuken zeer ernstig belemmerd wordt.
Je kan het voor kindjes doen dat doen, een sterk
zoontje of een knap dochtertje, iets om al jouw
doen een zekere zin te geven, een zeker bestaans-
recht, iets waarvan anderen zeggen nou poeh
zeg het is me wat. Ook kan je doen of je de hele
tijd vanalles doet, of je ogenschijnlijk constant
aan het doen bent om toch zo mooi mogelijk op
de hierboven aangehaalde fraaie foto te komen.

Heus, je kan best wel veel met dat doen doen!

Zo ook kan je zo’n drie, vier keer per week 20 kilo-
meter hard gaan lopen, zo hard dat je huid het vocht
er met bakken uit gaat gooien. Maar of dat veel zin
heeft meer dan alleen ter voorkoming van navelspan-
ning? Nu ja, er is genoeg aan doen te doen op weg
naar het einde om dat einde een flink eind op die
weg te verdoezelen.

Over het laten kan je zeggen dat het nog eenvoud-
iger is dan het doen, want geen enkele inspanning
hoef je daar voor te verrichten, je zijgt in volkom-
en onwil iets te doen neer in een luierstoel, kijkt
wat langs de gordijnen naar al het doende buiten,
denkt ik moet het gras nog maaien maar dat kan
volgende week ook wel en zakt nog wat dieper in
de zachte kussens van de stoel. Je kan je ook laten
vervoeren naar een plek waar je passief iets (film,
toneel, et cetera) kunt ondergaan. Je kan zelfs al-
les laten gebeuren zonder daar zelf invloed op uit
te oefenen, het gelaten ondergaan zonder je pink
te hoeven optillen. Je kan je zowaar laten verlaten
door je grote liefde omdat de tijd wel heel danig
aan haar gepeuzeld heeft. Ook kan je het eten en
drinken laten over een tijdspanne lang genoeg als
nodig is om je naar je graf te laten vervoeren en
daarin dan weer zonder eigen inbreng het verrot-
tingsproces te ondergaan tot op het bot. Je kan
natuurlijk ook doen of je neus bloedt en, zoals
eigenlijk al is gezegd, al het leven aan je voorbij
laten gaan zonder een kootje eraan bij te dragen.

Wat je niet kan laten is geboren worden, dat is zo
erg afhankelijk van je ouders, daar is gewoonweg
niets te laten. Je groeit onder hun handen op, je
krijgt af en toe een mep van die handen, met een
beetje geluk altijd wel wat te eten krijg je eruit,
zelfs een aai op zijn tijd kan zomaar even hup
nog wel gebeuren. Echter, ze vermoorden om je
geboorte tegen te houden het is helaas het paard
achter een onmogelijke wagen willen spannen. Er
van houden is vers twee natuurlijk, daar is nog wel
een iets te laten, al heb je wel vader- en moeder-
dag om de hele houden-van-boel in niet te mij-
den verplichte banen te leiden zodat de keuze
om niet van ze te houden wel erg in een onguur
daglicht komt te staan. Ha, ga er maar eens aan
staan om tegen alle stroom in te peddelen. Je
zou al het doen hebben aan te spannen om dat
te bereiken zodat het laten er wel erg  bekaaid
afkomt in het leven, dat laatste waarover,
overigens, we het nu gaan hebben. En dan niet
direct over de zin van het leven, daar is zoveel
over gepeinsd en op gekauwd al. Nee, over de
onbedoelde poëzie van het leven, daar is nog
een strak hemels touwtje aan mooi mee op te
vullen. Wel moet zo’n leven als eerste voor-
waarde vol doen zijn wil er überhaupt van poë-
zie gesproken kunnen worden. Want van begin
tot het eind in een veel te leeg notendopje
rond dobberen daar is dus even geen kraak
of zucht aan onbedoelde poëzie aan te beleven.
Is er net zo goed direct een grafsteen aan te
vragen met daarin de data van je al bij leven
dode leven heel erg fijntjes en diep gestanst.

Ja, leven moet verrekte vol doen zijn bij leven.

Zo ken ik bijvoorbeeld iemand in de straat
waar ik woon die het bestaat om een oudere
dan oude auto aan de praat te houden terwijl
dat ding al jaren is gedoemd sloopwaardig te
zijn. Zo’n twee keer per maand moet er wel een
gat of wat gedicht in het carrosserie om de boel
voor instorten te behoeden. Ook de banden zijn
zo glad als een agent zonder bonnenboekje, en
die krijgt buurman dan ook nooit, een bon, als-
of alle hermandaders juist even een andere kant
opkijken als de rode gatenkaas voorbijhikt in een
uiterste poging toch nog ergens te komen.

Pure onbedoelde poëzie!

Zeker als je bedenkt dat de zeventigjarige man
met dat rode wankelgeval zijn tachtigjarige
buurvrouw weet te verleiden om almaar ritjes
te maken zonder dat zij weet heeft van de dode-
lijke gevaren die het meerijden in zo’n vergiet
op wielen mogelijk ijverig zich op het oude lijf
kunnen storten.

Jazeker, pure poëzie!

 

Advertenties

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: