Spring naar inhoud

Brief (137) uit Schiedam

oktober 2, 2019

Het is welzeker een wonder dat ik deze brieven
nog schrijf, om nog even terug te komen op het
fenomeen wonder uit de vorige twee brieven.
Want eind 2017 hing het er toch maar om of ik
het wel zou halen met al wekenlang durende
hartritmestoornissen die het hart lieten werken
als kreeg het ding er een miljoen per uur voor.
Heus het ding had een arbeidsethos op dat mo-
ment waar je als normaal mens danig van in
de herfstbladeren gaat lopen stampen om de
dood, waar die spier stevig op afstevende,
nog wat voor te blijven. Gelukkig heeft ie
zich kranig gedragen op weg naar een ope-
ratie en ook daarna tot nu aan toe. Welis-
waar kranig in mijn wereldje sindsdien
een stevig tikje beperkter want rondrazen
zonder restricties is nu iets uit het verleden.
Maar kul!!!, er zit nog een dotje leven in het
lijf waarmee ik in ieder geval nog een flinke
ruk kan rondlummelen in mijn huis zowel
als in een net nog aanvaardbaar stukje daar-
buiten.

Wat het gooien van inkt op een pagina, waar-
mee eventueel een gedicht, collum of anders-
zins ontstaat, is het triest gesteld; 1 gedicht in
twee jaar tijd en hooguit 2 of 3 van deze brie-
ven uit Schiedam, meer wilde er voorlopig
niet uit dit half gemankeerde lijf stromen,
maar kom, zei ik in brief (135) niet dat wat
mij betreft de hele kwak aan inkt, door mij
op papier gesmeerd, dat daar de fik in kan
gestoken. Echter, tettert er nu een raar op-
timisme een kek bulpje rond in mijn lijf dus
daar sla ik mijn armen dan maar omheen om
toch nog wat van dit briefspul te schrijven. Je
weet nooit. Want zegt een ander spreekwoord
niet dat een koe heus wel een haas kan vangen,
al moet dat koe-dier dan wel zonder gebreken
de jacht kunnen aanvangen iets wat bij mij nu
wel ff wat anders is georganiseerd zo kan je
met een fikse plof in droog zand wel stellen.

Maar als een wonder door het leven gaan
(dank u hartspierspecialist) heeft ook wel
wat (zie brief 136) al zijn er in Nederland
niet veel mensen meer die in wonderen
geloven gezien de uittocht uit de kerken
zo vermoed ik. Wat dat betreft loop ik o
raar opgelegd wondertje toch een tikkie
de weg van een paard dat achter de wagen
is gespannen. 

 

 

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: