Spring naar inhoud

Brief (138) uit Schiedam

oktober 9, 2019

Nog een brief.

Anders zouden die mensen in het zieke-
huis voor niks aan mij hebben geplukt
de afgelopen jaren, zou ik voor niets nu
een sloot aan pillen slikken om mij toch
vooral in leven te houden. Dus ja, nog
een brief. Wellicht komen er meer op het
blanco papier afgestormd. Ik zal mijn
pillen regelmatig aanspreken om mij
rap achter mijn computer te zetten,
als ze maar niet met dat wonderding
van die medicijnman aankomen want
dat heb nu wel voldoende op papier
gelekt. Ook merk ik dat ik de laatste
paar brieven op behoorlijk persoonlijk
vlak ben gaan schrijven, iets wat in het
verleden direct (wat uitzonderingen
daargelaten) door mij naar not done
werd verwezen. Nu laat ik de bulp maar
stromen, het zal wel een reactie zijn op
de ontsprongen dood. Zo moet ik plots
denken aan de twee maanden dat ik in
het huis van bewaring heb gezeten heel
wat jaren geleden, in voorarrest. Ik was 
zo’n achttien jaar en een klein jaar daar-
voor uit het tehuis in Nijmegen naar
hier in Schiedam bij een pleegezin ge-
dropt. Al die tijd had ik het diep in mij
snijdende beeld van mijn broertje voor
me gezien die achter het raam, op de
dag dat ik vertrok, stond met een nat
gezicht van het huilen omdat hij moest
achterblijven in dat vreselijke tehuis.
Om dat beeld weg te krijgen besloot ik
samen met een jongen die ook in dat
tehuis had gezeten en in de buurt ook
in een pleeggezin zat om mijn broertje
te gaan bevrijden. In een villa vonden
we een raam dat makkelijk open kon
en daar vonden we in een lade wel zo’n
elfhonderd gulden, genoeg om met zijn
drieën naar Duitsland te vluchten. Wij
laat in de middag met de trein naar Nij-
megen, midden in de nacht door de stad
gezworven omdat we niet meer in het
tehuis terecht konden zonder op te val-
len en uiteraard door de politie opgepakt
op verdenking van heel veel vreselijks.
En uiteraard vond de politie het geld
dat ik weggestopt had in een van mijn
sokken. Dat resulteerde dus in twee
maanden voorarrest tot aan de rechts-
zaak, daar werden we wonder boven
wonder na de zitting vrij gelaten,
mocht ik zelfs terugkomen in het pleeg-
gezin wat me toen zeer ontroerde, alleen
jaren later kreeg ik papieren in handen
van het tehuis waarin te lezen is hoeveel
die mensen aan geld voor me vingen en
begreep dat het niet te doen was om mij.
Twee maanden gevangenis! Ik heb het
mijn broertje, die op te jonge leeftijd zich
dooddronk, nooit verteld, nooit kunnen
vertellen. 

From → Uncategorized

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: