Spring naar inhoud

Brief (139) uit Schiedam

oktober 10, 2019

Het persoonlijke in dit schrijven
glijdt zo lekker uit mij op het
papier dat ik er nog maar een
paar brieven mee door ga.

Hoeveel?
Geen idee!

’t Kan ook zomaar zijn dat er in
deze brief al weer mee gestopt
wordt omdat het glijden plots
als schuurpapier kan gaan voel-
en dat over mijn rug geragd
wordt tot bitter bloedens toe.

Voorlopig knal ik gewoon alles
eruit wat in me op komt, zoals
het feit dat ik voor acht jaar
(van m’n negende tot mijn
zeventiende) in een tehuis ben
gedropt omdat pappie in de
drank zwom, mammiemoeder
daarom de warmte bij iemand
anders zocht nadat ze de losse
handjes van haar drankvent
een aantal jaren had verdragen
alsook moest toezien hoe haar
kinderen werden gemept door
dezelfde drankpoten. Uiteinde-
lijk verliet ze het gezin met
achterlating van de kinderen
bij de mepper die hier, zoals
hij gewoon was, vrolijk mee
doorging na een fiks tal glazen
bier achterover geslagen te
hebben in zijn stamkroeg de
Krim.

Hieronder ff een gedichtje,
met behulp van het schone
gedrag van het getrouwde
stel door mij in elkaar ge-
prutst. Dank!

Kind in tuin

Hek huis schaduw billen
in het zand
aan naakte hielen
een boom
bladervlekjes zon op voetjes
het kind dat zijn
schepje vangend slaat

Zandspetters

spuugvingers glijden
over wangen
moeder vindt het kind
hoort schoon
te zijn voor mensen
uit de straat
loopt vader naar
het café uren
later terug op losse benen
en handen die aan moeder

Raken

Harde plakjes zon
gaan vlammend bijten
naar voetjes trappelend
om moeders nat gezicht
van losse handen die
nu slapen tot de morgen

Als de tuinboom weer
vlekjes zon zal leggen
op het scheppend kind

Vaders’ moeder, onze oma zorgde
voor ons nadat de eigen moeder
was vertrokken. Daarmee ver-
anderde er niets want de vader
ging vrolijk door met het innemen
van sloten bier in genoemd café
en daardoor met het meppen van
zijn kinderen. Na een half jaar,
oma kon het niet meer aan voor
ons te zorgen, werden wij, na een
kort stiekem gelispel achter onze
ruggen, rap naar een tehuis ge-
moffeld door de lieve familie
alwaar het meppen gewoon
door ging, alleen nu niet door
drank in de vader, maar door ene
juffrouw Haai zoals de kinderen
in de groep haar heimelijk noem-
den. De enige verandering was
dat het meppen nu met de achter-
kant van een stoffer op de blote
billen gebeurde. En ook mochten
we het vrolijke feest meemaken
van eten (altijd gestampt) dat met
een schuimspaan uit een emmer
gevist door Haai met een extra
hoge zwaai op je bord werd ge-
kwakt ’s middags. Echter, het
meeste genoegen beleefde Haai
toch wel aan het inschenken van
een glaasje levertraan net voor
het eten. Om de beurt moesten
alle kinderen het glaasje erg
leegdrinken, daar zag ze nauw-
lettend op toe. Soms ging je
daarvan braken en dat kwam
hup op de kwak fiks dampende
eten op je bord terecht. Dan
was er het grootste plezier voor
juffrouw Haai, ze dwong dan de
braker alles op te eten, de kwak
alsook de kots die erover droop.
Menigmaal heb ik de smaak van
mijn eigen kots mogen genieten
gemengd met de emmerkwak
waarbij ik uiteraard steeds weer
opnieuw braakte, maar dat deed
niets af aan het feit dat ik dan
onder de dreiging met de stoffer
er van langs te krijgen opnieuw
moest beginnen. Het bord moest
helemaal leeg.

 

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: