Spring naar inhoud

Brief (146) uit Schiedam

november 6, 2019

Eigenlijk heb ik de jongere zus
daarna nooit meer gesproken,
soms zag ik op straat die toen
al niet meer zo fikse bos rode
haar voorbijflitsen maar haalde
het niet in mijn hoofd haar te
benaderen, wipte haar uit mijn
leven zoals ik met meerdere
mensen deed. Of zij met mij,
dat kwam ook nogal eens voor.
Niet de meest leutige persoon
was en ben ik nog steeds, regel-
matig werd ik op feestjes uit-
genodigd, één keer, daarna niet
meer. Feestneus niet groot ge-
noeg waarschijnlijk. Geen pro-
bleem, want überhaupt geen zin
om zo’n neus op te zetten.

Ik slik zo’n 14 pillen per dag, toch
blijf ik een enorme honger houden
naar het leven. Je zou toch denken
dat een mens het wel welletjes zou
vinden zijn of haar leven nog door
te dansen op een sloot pillen. Mooi,
niet. Honger, honger, een niet af-
latende honger woelt er in mij. Al
zou ik het dubbele aantal van die
pillen moeten slikken nog vrat ik
het leven er bij op als was het een
culinair hoogstandje in een vijf
sterren restaurant, al heb ik nooit
in zo’n restaurant gegeten. Vreemd,
zeker als je ’t afzet tegen het laatste
stukje uit de vorige brief over een
bejaardenhuis waarin alles piept
en kraakt aan ouderen daar rond-
dolend zonder perspectief dan al-
leen hoe de volgende dag nu weer
door te komen.

De taart, denk aan de luchtigheid
van de taart meneer briefpenner!

Verliefd

Je lach
Je lopen
En bewegen

Je ogen
Je stem
Van helder glas

Als een
Heldere hemel

Bij zware regen

Schoon je
In mij
De laatste

Kras

Zouden de piep- en kraakgeluiden
sterk verminderen als je dit versje
aan genoemde ouderen liet lezen?
Ik denk dat er eerder een walm
van weemoed in troebele ogen gaat
stromen, bovenop het gekraak en
gepiep. Ja, zoiets als in dit gedicht:

Als

als bomen iel gewaaid
zijn vol met einde
en de lucht van aarde is bewolkt

er geen verleden meer

gemaakt wordt
waarin grage stappen haken

de snelheid van
het heden alleen
nog op een stoel
wordt vastgelegd

als woorden schrijnen
in hun letters van
gedachte zinnen zonder zijn

als dan pas als het ware
knelt er weemoed in geraamde
ogen ergens achter een gordijn


Wat dat betreft kan ik ze maar beter
wegdonderen, die 14 pillen per dag.









From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: