Spring naar inhoud

Brief (150) uit Schiedam

november 15, 2019

Ietwat teveel gekreukel over de
dood in de vorige brief? Want
wat zegt Epicurus over de dood?:
‘zolang ik er ben is de dood niet,
is de dood er ben ik niet’. Zo kan
je het ook van je afschuiven; als
niemendalletje, een doodje van
nog geen halve cent ofzo. Edoch,
ondanks die Epicurus word ik
er wel een beroerd aantal keer
expliciet mee geconfronteerd,
met dat doodje. Ik mag me er
namelijk heus nogal eens op
verheugen voor de mediman-
nen in het ziekenhuis te ver-
schijnen ter controle of ze al
dan niet in mijn lijf kunnen
gaan snijden ter voorkoming
van een al te vroege dood. Ja,
of ze voor onbepaalde tijd
nog een kwakkie leven in me
kunnen laten rondhuppelen
al ben ik dan geen jonge god
meer die de dood nog niet in
het vizier heeft.

(Overigens wel van nut voor
deze brievenreeks, die levens-
huppel, al begint de reeks
langzamerhand wel te lijken
op een reeks met een levendig
rouwrandje).

Over treurrandjes gesproken,
dit vond ik vanmorgen in mijn
brievenbus:

Onderwerp: douchekraan

Geachte heer/mevrouw,

Ik ben vandaag bij u langs geweest,
maar trof u helaas niet thuis. Ik ver-
zoek u vriendelijk zo snel mogelijk
met mij contact op te nemen et cetera.

Zo snel mogelijk, dat contact! Geen
tijd te verliezen dus! De dame aan
de telefoon; over een week hebben
we weer een gaatje voor de reparatie.
Ik; Dan moeten jullie wel even met
de brievenbus klepperen want de bel
doet het niet. De dame; o dan gaan
we die ook gelijk repareren, goeden-
dag. Op het kaartje; zo snel mogelijk
contact. Aan de foon; over een week
meneer. Snel? En de bel die gerepa-
reerd gaat worden. Maar help ik wil
de bel helemaal niet gerepareerd heb-
ben, ik wil erg heel graag niet om
de haverklap gestoord worden door
zo’n irritante bel. Al jaren en jaren
wil ik dat niet en al jaren en jaren
ben ik dus blij met die niet werk-
ende bel. Mensen die mij goed
kennen weten dat ze moeten klep-
peren met de brievenbus om binnen
gelaten te worden, de rest van de
mensheid wil ik gewoonweg niet
per bel zomaar binnengehuppeld
krijgen alsof ze daar het volste recht
toe hebben. Ik wil deze brieven zon-
der storende belhuppelaars kunnen
schrijven, kunnen typen zonder zo’n
verscheurend belgeluid over je heen
gedenderd te krijgen zodat het uren
duurt voordat de schrik van zo’n ge-
luidsinslag uit je schrijfpoten is ver-
dwenen. Godver, zodra het gevrees-
de bel-ding gerepareerd is knip ik
gewoon een van de beldraadjes los.

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: