Spring naar inhoud

Brief (152) uit Schiedam

december 3, 2019

Van de week bedacht ik me,
toen ik weer eens niet kon
slapen vanwege mijn hart
dat vervelend aan het klier-
en was in een ietwat ver-
krampte borst, als het nu
met mij gebeurt ging zijn,
ik de laatste adem zou uit-
blazen en de brief die ik
hiervoor schreef de laatste
brief zou zijn, een brief die
eindigt met een gedicht
waarvan de laatste zin
luidt: ‘…naar slapende
handen zo… Zo zacht’ dat
dit onbedoeld een beetje
lijkt op de site van Jeroen
Mettes die, net voordat hij
zelfmoord pleegde, stopt
met een lege pagina waar-
op niets dan een punt staat
afgedrukt.

Het zou inderdaad…

Zelfmoord is dus  wel wat
anders en dramatischer
dan een onwillig hartje dat
er op eigen initiatief mee
stopt en het lijf waarin het
zo’n 69 jaar heeft gepompt
met zich meesleurt de dooie
dood in. En dan, die Mettes
was een loeiend stuk jonger
dan ik toen hij zich zelfmoor-
de. Ook de vrijwilligheid zoals
bij Mettes is in mijn geval niet
aan de orde. Al kan je je nat-
uurlijk afvragen in hoeverre
er van vrijwilligheid kan worden
gesproken bij zelfmoord, want
een zieke geest kan alle wil om
te leven uit je lijf weg knallen
is de ziekte heel te erg aanwezig.

Onzin dus deze vergelijking. 

Verder doende gaan zijn met deze
brieven dan maar, want volgens
een vreemd aangeleerde kronkel
in ons hoofd zal het leefbedrijf
toch een fiks beetje volgepropt
hebben te worden met doe-dingen
die maar een doel hebben; zo on-
aangedaan mogelijk naar het einde
struinen zonder die dooie dood al-
tijd maar op je rug te hebben mee-
slepen.

Zoiets als in dit sonnet wellicht?: 

So’n netjes leven

eer ik voor eeuwig liggen ga
geen been meer zal verzetten
mijn voeten aan septembersla
de haren danig aan het pletten

ja eer ik op een steen zal staan
gebeiteld in begin en eind
het vlees alreeds te ver gegaan
de huid heel slapjes afgeteint

wil ik per bloterike onderbroek
de rulle sokken op halfzeven
mijn mond naar enen kus op zoek

de dood nog wel wat laten streven
door te rukken aan het kille doek
en als een kat mijn zee van levens leven

Maar godver, is die dood er toch weer
ingeslopen hier, terwijl mijn hart klopt
of ie er nog jaren en jaren zin in heeft
mij voort te laten huppelen in een licht-
heid van het bestaan tevoren zelfs nooit
gekend.






From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: