Spring naar inhoud

Brief (154) uit Schiedam

december 9, 2019

Ronald Giphard bij VPRO boeken;
zijn nieuwste boek Alle tijden gaat
over vriendschap zoals hij in het
begin van het interview stellig zegt,
heel simpel; vriendschap, geen
vrouwen- maar mannenvriend-
schap, een soort feelgoodboek en
heel simpel ter lering ende ver-
maak. Jammer, een man schrijvend
over vrouwenvriendschap had toch
een wat grotere uitdaging geweest
lijkt mij en ook de interviewster, maar
Giphard vindt dat toch een tikkie te
moeilijk dat schrijven over vrouwen-
vriendschap en houdt het liever en
simpel dichter bij huis zo blijkt ff
uit het interview als ik het wel heb.
Als ik het wel heb ja, want ik zit dit
te schrijven en met een kwart oog
naar dat interview te kijken. Wel-
licht is het dus beter het bekje dicht
te houden en ff geen pruttelende
te lichtvaardige uitlatingen te doen
over het gebeuren op de tv meneer
de brievenveroorzaker, Giphart heeft
alleen al middels zijn roerend bekkie,
kookboekies en collumpies meer be-
reikt dan jij ooit zal bereiken. Tot het
maar even fijn tot je doordringt o
ijdele, zielig jaloerse brievenbakker.

Eh… iets anders dan maar.

Ik woon in een bovenhuis en ik bezit
een blik op de tuin van de beneden-
buren, gratis mag ik er naar kijken
zo lang en zo vaak ik wil. Het is geen
mooie tuin. Er huist een grote hond.
Het dier heeft de tuin helemaal voor
zichzelf. Hij mag (het is een reu) er
de hele dag in zijn uppie in vertoeven.
Bijna altijd alleen is ie. Wordt, in zo-
verre ik het kan zien, nooit uit gelaten.
En ik kan het zien, altijd liggen er wel
een tiental hopen stront her en der 
op het tegelplateau uit te dampen als
ze vers zijn en te verdrogen als ze een
zekere leeftijd hebben mogen behalen.
Helemaal betegeld namelijk is de tuin.
Dus ruimte genoeg voor de hond om
er alles uit te gooien wat er in hem zit.
De hele tuin is zogezegd zijn toilet en
mijn uitzicht. Een uitzicht om te trots-
eren, want ha zeg wordt er niet altijd
gezegd dat een goede buur beter is dan
een verre vriend?  Genieten dus zonder
commentaar op de bolustuin als was
het een onderdeel van de bloembollen-
velden ergens bij Lisse. Wel is er buiten
alle strontpuntjes een lichtpuntje in de
tuin, er staat namelijk een flink uit de
kluiten gewassen conifeer, een groen-
punt van jewelste. En wat nog meer het
geval is, iedere zomer zit er ’s morgens
en ’s avonds een merel in de top van
deze groenpunt de mooiste gezangen
uit de snavel te strooien. Als eerste ge-
vleugelde is ie er zingend in de vroege
ochtend en als laatste, nog steeds zing-
end, tot zeker ’n uur of tien in de avond.
Een genot die de hopen van de hond
geheel verdoezelen tot niets dan wat
misplaatste dissonanten in een muziek-
stuk. En ieder jaar weer, dat genieten,
al een paar jaar lang. Echter, een tijdje
geleden kregen we van de buurvrouw
een apje waarin aangekondigd werd
dat de boom omgezaagd zal worden
want dan konden ze eindelijk het hek
van de tuin eens fatsoenlijk afmaken.

De boom is inmiddels weg, de merel is
weg, de gratis fluitconcerten zijn weg en
het hek staat er nog altijd bij zoals het er
immer bij heeft gestaan. Ik moet nu wel
heel extra mijn best doen om de bolus-
tuin nog te zien als een van de bloemen-
velden bij Lisse, want godver, die goede
buur hè die altijd maar moet.

Overigens is dit niet de eerste boom die
uit de buurtuin werd weggemaaid, een
aantal jaren geleden (er woonden toen
andere buren) is er een gigantische spar
omgelegd, zie voor dat gedoe even terug
naar brief (20). 


From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: