Spring naar inhoud

Brief (155) uit Schiedam

december 13, 2019

Bonken deden ze ook, de mannen 
die bij opoe over de vloer kwamen,
het liefst zo hard mogelijk want je
moest er wel wat aan hebben aan
dat bonken. Vooral als de rooie in
de buurt was werd er gebonkt, ze
had wel te zien dat ze wat waard
waren, de heet opgelopen mannen,
zien dat ze behoorlijk wat in hun
mars hadden, en dan vooral op de
plek van hun ondertussen, daar
waar nogal wat bungelde volgens
henzelf en dat ook wel een worm-
vormig uithangsel wordt genoemd
in de officiële voorlichtingslitera-
tuur. Het bonken ging als volgt;
het groepje op-bezoek-mannen
ging in een kring staan waarbij
een aangewezen vrijwilliger
(meestal de magere man uit de
groep die nogal eens een etterig
gedrag vertoonde tegen mensen)
als eerste in het midden moest
staan om de eerste bonk te ont-
vangen, deze moest zijn borst
ontbloten en de rest in de kring
mocht om beurten met de vuist
een bonk op de ontblote borst
geven, zo hard mogelijk. Dagen-
lang liep je met een vage pijn in
je borst rond na het bonken. Ook
ik, nogal stevig gebouwd, mocht
meedoen met de mannen hoewel
ik pas zeventien was. En die rooie
maar roepen; harder, harder ter-
wijl ze op lange benen onder een
korte rok om de kring heen walste,
haar rode haar als een waaier van
ophitsende aanmoediging om haar
heen zwiepend. Eens in de zoveel
tijd gebeurde het dat bonken, met
niet meer aanleiding zoals gezegd
dan de aanwezigheid van de rooie
die de mannen als het haar ging
vervelen met pijnlijke borstkassen
achterliet in een teleurstelling zo
pijnlijk als hun gekrenkte lichamen.
Het bonken stopte pas toen ik uit
het pleeggezin vertrok, de rooie
zag ik af en toe nog, maar de mannen
heb ik daarna nooit meer gezien dan
vluchtig in het voorbijgaan op straat
waar ze me nauwelijks nog groeten
uit schaamte neem ik maar aan, net
als ik die nu ik dit opschrijf dat met
een behoorlijke portie schaamrood
op de zwaar verouderde wangen
doe hier ooit een stevig bonkje aan
te hebben meegedaan hoewel het nu
voor mijn hart wel eens een verfris-
send beukje zou kunnen zijn zo bij
tijd en wijle in plaats van de vrese-
lijke defibrilator.

Nog acht dagen en we zijn weer in de
kerstsfeer, in ieder geval beter dan dat
bonksfeertje.

 

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: