Spring naar inhoud

Brief (160) uit Schiedam

december 30, 2019

Tweede kerstdag de godganse
dag naar de televisie gekeken.
Wel vier kerstfilms gezien, dat
moet namelijk, is ieder jaar
weer een must om het feest
een beetje op te beulen, een
beulen tot onze ogen bont en
blauw zien van het kijken naar
al het liefelijks dat in de mees-
te kerstfilms wordt gepropt om
wellicht te laten zien dat het
joch niet voor niets moest word-
en geboren in een wereld waar
het “sappige” kleurtje pikzwart
zo graag en lang al de boventoon
voert. Dit alles broodnodig over-
goten uiteraard met een maagde-
lijk sneeuwlaagje waar wij mens-
jes beslist niet buiten kunnen bij
het ondergaan van dit geboorte-
feest om er ten volle van te kun-
nen genieten.

We hebben het weer overleefd.
Vooral ook doordat we geen “ge-
zellig” familiediner dit jaar hoef-
den te doorstaan, mijn gezond-
heid namelijk laat zoveel gezel-
ligheid niet toe. Uren en uren
tussen mensen zitten en verplicht
meeleuken met alle kerstgein het
is normaal al een hele opgaaf en
nu met mijn kreupele gezondheid
dus zeker. Dank mijn lief hartje.

De afgelopen twee jaar mocht ik
het grote feest in het ziekenhuis
meebeleven, in bed als patiënt.
Hoewel meebeleven, in het ene 
kregen we, o geweldige kerstop-
tater, nog net een kerstgebakje
of zoiets, in het andere werd er
als ik het nog wel heb helemaal
niets aan gedaan. Dat waren dus
twee uitermate aangename “kerst-
vieringen”. Maar dit jaar spande
de kroon zo met z’n tweetjes en
al die films. Weer voor een heel
jaar opgeladen ben ik, een heel
jaar aan schulpleven kan ik weer
aan, tenminste als mijn hart er 
ook nog even vrolijk aan mee wil
doen, anders was dit de laatste.

En nu op naar oudejaarsavond,
op naar 2020, op naar weer een
heel nieuw jaar vol van mezelf,
want daar gaat het toch uitein-
delijk om; het eigen ik. Een ik,
dat eigenlijk niet van jezelf is,
het is een ik dat via de blik van
anderen aan je wordt opgediend
zo heb ik weleens ergens gelezen,
aan de reacties van anderen kan
je zien welk ik je op dat moment
bent, een aardige ik, een sullige ik,
een kwaaie ik, een verliefde ik,
een sterke ik, een zwakke ik, een
vrolijke ik, een afschuwelijke
ik et et et et cetera. Nou moet
ik zeggen dat ik heel weinig met
anderen omga en er van mij
maar een klein ikje is, een ikje
dat nog net deze brieven kan
schrijven. Maar een ik alleen
nog gezien door het eigen ik
wat is dat voor een ik? Kan zo-
iets?  

 

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: