Spring naar inhoud

Brief (165) uit Schiedam

januari 28, 2020

Gisteren naar tennis gekeken.
Vind ik wel lekker om te zien,
ja ik ben ff ook zo iemand die
makkelijk klaar gestoomd kan
worden voor brood en spelen
ook al is onze democratie een
fikse luxe waar ik me heerlijk
in wentel uiteraard, maar rolt
de boel een andere kant op kan
ik me door mijn liefde voor
brood en spelen heel wel in
een andere politieke constel-
latie laten glijden en er even-
zo in wentelen als in onze nu
nog bestaande democratie.
Waarmee maar op knullige
wijze is gezegd dat ik op
alles ben voorbereid want,
nog knulliger, zekerheid die
vind je alleen bij de dood,
op een gegeven moment legt
iedereen het zo welbekende
loodje, daar verandert voor-
alsnog niemand wat aan,
zelfs de Paus, zijn Baas of zoon
niet. Maar eh van tennis naar
democratie naar de dood? Ver-
domme hoe erg kan een mens
dolen in zijn of haar eenzame
bestaan waarin het kijken
naar twee mensen die elkaar
bestrijden in een strijd zonder
meer wapens dan een racket
waarmee ze elkaar niet eens
mogen raken om ’s ff lekker
wat fysieke pijn in de ander
te veroorzaken, nou ja, het
brengt in mij een genot te-
weeg te vergelijken met een
uitstekende kop koffie ook
al laat het gedoe alleen wat
meppen tegen een bal zien. Ha,
ik kijk er zoals gezegd nogal
graag naar dus laat dat brood-
en-spelen-gedoe voor het ge-
wone volk maar over ons uit-
gestort worden, ik in ieder ge-
val vreet daarvan met enorm
veel plezier. Ja, sinds er ge-
leerde heren in het zieken-
huis mij hebben verteld dat
het een wonder is dat ik nog
leef ga ik me natuurlijk niet
met dit wonderleven ver-
diepen in zware intellectuele
zaken die mij, als wonder, ff
helemaal naar de donder
helpen vanwege hun gewicht
waarmee een wonder niets
kan, mooi niet. Ze, de geleerde
heren, keken bij de wonder-
uitspraak namelijk als ver-
zwegen ze dat wonderen in
het algemeen maar bedroe-
vend kort duren, dus dat
brood en spelen is zo gek
nog niet! Brood heb je zo
op en een spel hoef je niet
af te kijken om de boel een
beetje re te hebben aan het
eind van je leven. Een boek
niet af kunnen schrijven
bij voorbeeld, het geeft toch
een enorm stressgevoel zo
net voor je dood zodat je
mogelijk met gekromde
tenen van ellende sterft
en je schoenen niet eens
meer fatsoenlijk passen in
je laatste bewegingloos lijk-
beleven op dit aardbolleke,
je in je kist komt te liggen
met hele erge blote sokken
terwijl je je godver nog nooit
een moment op blote sokken
buiten je huis hebt begeven.

















From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: