Spring naar inhoud

Brief (167) uit Schiedam

februari 15, 2020

Al dat suffe, kale geouwe-
hoer over Chinezen en hun
coronadingetjes zo dacht ik
op het eerste gezicht toen
ik net de hiervoor gaande
brief nog eens las maar op
de tv even later de feiten
toegeschoven kreeg van een
nieuwslezer dat er inmid-
dels meer dan veertig-
duizend mensen ziek zijn
geworden, er al zo’n zeven-
honderd-zoveel aan het
virus zijn bezweken en 
het niet helemaal kaal ge-
ouwehoer wil zijn geweest.
Zo kan achteraf een tekst
nog wel eens wat naar een
meerwaarde groeien door
feiten die er op het moment
van het schrijven nog even
niet waren.

Wel is het zo dat het lijkt of
het steeds moeilijker wordt
om iets te schrijven dat een
beetje hout snijdt waarmee
de taal rond gemept wordt
naar een deuksappig stuk
waar iedere lezer totaal van
uit z’n veilige veldje wordt
gelazerd.

Maar eh is het schrijven juist
niet dé manier om het nodige 
houtje te vinden, dat ik via de
taal om maar eens een voor-
beeld te noemen de dood die
mij op de hielen zit volgens
de specialisten in het zieken-
huis zo kan bewoorden dat
het doodgeval geen zin meer
heeft om in mijn taal rond 
te luizen als een horzel uit-
bundig feestvierend op een
dier om het beest er bewust
van te maken gewoon een
makkelijk prooibeest te zijn
huppelend op vier poten on-
der een lijf vol dooie dood.

Maar godver, weer die dood.

Dan liever uit armoe een anek-
dootje over Elles, die fikse rooie
of beter nog over het tehuis waar
ik acht jaar heb moeten verblijven. 
Over zoiets als een week in de iso-
leercel te worden gepropt omdat
je een strootje tegen de regels van
het tehuis bent ingegaan doormid-
del van het kapot gooien van een
stapel borden uit verzet tegen het
gedwongen kort laten knippen
van je haar terwijl jongens buiten
het tehuis (op de middelbare school
in de stad waar je als tehuiskind les
kreeg omdat er in het tehuis zo’n
school niet was, alleen lagere school)
met half lang haar rondliepen en op
die manier precies konden zien dat je
met je opgeschoren hoofdhaaruiterlijk
uit een tehuis kwam waar uiteraard
de stadsjongens bijna allemaal vreemd
en pesterig tegenaan keken. Een stapel
borden aan gruzelementen uit woede
en de ondergane vernedering dus, dan
naar de slaapzaal gerend om de knetter-
ende boosheid van de groepsleider die
als oppas van beslist-goed-kort-dat-haar  
met een valse glimlach bij het haarknip-
gebeuren had gezeten te ontlopen en
ook om niet in een handgemeen met
die vent te geraken. Mis dus, hij rende
achter me aan en al gauw rolden
we vechtend over de vloer waarbij
ik uiteraard het onderspit wel moest
delven te jong als ik nog was voor een 
gevecht met een volwassene. Ik daarna
voor een kleine week in genoemde iso-
leercel werd gegooid. Een ruimte met
een stalen deur en nog een deur van
hout daarvoor om er zeker van te zijn
dat de boel niet opengetrapt kon worden
zowel door de opgeslotene als wel door
iemand van buitenaf.

Twee bij vier meter groot was
het hok, op de vloer alleen een
matras zonder frame eronder,
een raampje in het schuine dak
zodat je alleen een stukje wolk
of wat lucht kon zien vanuit de
voor de rest gruwelijk lege cel.
Veertien of vijftien jaar ik de
eerste keer dat ik opgesloten
werd in de isoleer. De tweede
keer was niet lang daarna om-
dat ik met een vriendje wegge-
lopen was uit het tehuis maar
helaas al de volgende dag weer
werd opgepakt en dus regel-
recht vanuit het politiebureau,
we waren door de politie opge-
pakt, de isoleercel in gegooid.
De derde keer staat me niet
meer zo bij waarvoor ik opge-
sloten werd, maar het zal vast
wel opnieuw voor iets onbenul-
ligs zijn geweest wat mij betreft. 
Zo jong en voor, in mijn ogen,
bijna niets opgesloten, ook
helemaal niets te doen kreeg
je er, nog geen letter bijvoor-
beeld mocht je er lezen, laat
staan televisie kijken. Op je
nagels en in jezelf bijten dat
was wat je kon de hele dag
en vaak ook de hele nacht.

Een houtje gevonden in deze
brief? 

Meer een splinter zo is mijn
idee.

From → Uncategorized

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: