Spring naar inhoud

Brief (168) uit Schiedam

februari 20, 2020

Godver moet ik het al weer
over de dood hebben net nu
ik het in de vorige brief naar
er het-er-helemaal-niet-meer-
over-hebben heb geschoven.
Mijn excuus is dat het nu van
buitenaf komt, want wat las ik
in het plaatselijke sufferdje van
een tijdje geleden:

“Met veel verdriet in ons hart,
maar in dankbare herinnering
geven wij kennis van het over-
lijden van onze lieve moeder,
oma en overgrootmoeder Zus
Wigmans-Daniëls.”

De moeder van het gezin waar
ik onverhoeds (niks wist ik er
van tot een dag ervoor) werd
gedropt door een mij toege-
worpen voogd (toegeworpen
ja, want die voogd had ik ook
plots die dag voor mijn vertrek
uit het tehuis) is niet meer.

Dood dus de zus van de rooie
Elles, die rooie waar ik het al
een beetje over gehad heb in
deze brieven. Dat ik geen rouw-
kaart heb gekregen om de
uitvaart bij te wonen is nat-
uurlijk logisch, in geen dertig
jaar heb ik nog iets van me
laten horen, zelfs geen kaartje
op verjaardagen of feestdagen.
Volkomen terecht geen kaart.
En om eerlijk te zijn zou ik so-
wieso niet naar de begrafenis-
plechtigheid zijn gegaan had ik
het wel geweten, want toch een
plechtigheid waarbij de familie
na zo’n lange tijd van stilte van
mijn kant niet zou weten wie
die vreemde vent dan wel is.

Goed, allebei erg dood mijn eh…
pleegouders zoals gezegd werd in
het tehuis bij de aankondiging van
mijn vertrek door die verse voogd.
Haar man Koos was een paar jaar
eerder overleden (hoorde ik ook
pas veel later) en nu dus de rossige
vrouw.

Wat ik me er van herinner?

De man Koos die na een werkdag
nou niet bepaald de vrolijkste man
in huis was meestal, direct nadat
hij thuiskwam en op de bank was
geploft begon hij aan een flesje
bier te lurken dat de rossige
vrouw op zijn verzoek voor hem
uit de keuken had gehaald om
niet lang na het leeglurken van
het biertje onderuit gezakt op
de bank zijn bezweette on-
gewassen voeten op de glazen
salontafel te leggen waar-
omheen wasemvlekken van
het werkzweet in zijn sokken
groeiden en vervolgens in
slaap te viel totdat het eten
door de rossige vrouw op
tafel werd gezet. De rest van de
avond kwam er weinig vrolijks
nog uit de man. Wat overigens een
hemelsbreed verschil was met de
man die hij in het café altijd speel-
de. Daar was hij de vrolijkheid
zelve. Ja veelal dé aanjager van
uitbundige sferen in het café zo
mocht ik meemaken omdat ik in
hetzelfde café nogal eens kwam.

Ze, de man en vrouw, waren heus
ook wel aardig af en toe, maar toch
vaker onverschillig tegenover mij.
Een voorbeeld: Ik had in de begin-
periode dat ik daar in huis woonde
een keer last van een steenpuist
op mijn linker bil, het was nogal
een enorm ding waar ik behoor-
lijk ziek van was. Koorts en zo.
Ongeveer twee dagen heb ik op
bed gelegen zonder ook maar ie-
mand te zien die eens kwam kijk-
en hoe het met me ging, als ik het
me goed herinner kwam er niets
te drinken, kwam er niets te eten,
kwam er dus geen greintje aan-
dacht van de man of de vrouw die
mijn pleegouders waren genoemd
door die o zo plotselinge voogd.

Maar over de doden niets dan goeds
natuurlijk, want zo heb ik wel door
die onverschilligheid een aantal jaar
behoorlijk mijn eigen gang kunnen
gaan, iets waar ik ze nog altijd dank-
baar voor ben, want net uit het te-
huis waar heel stevig gemept en
misbruikt werd naar ineens zoveel
vrijheid was mij een ongelooflijk
feest. Zeker in de weekenden als ik
met vrienden op stap was en dagen
even gewoonweg niet thuis kwam.
Een ongekende luxe na dat Spar-
taanse opvoedingsgedoe in het te-
huis met zoals gezegd stevig mep-
pen alsook een danig potje seksu-
eel gedonder aan je onvolgroeide
lijf. En nu zijn ze allebei dood en
zullen ze dit wat ik hier schrijf ge-
lukkig nooit kunnen lezen, want
zoals ik ze hier neerzet daar ging-
en ze een hoop negatief gepruttel
tegenaan gooien zo is wel zeker.
Overigens dat lezen is iets wat
sowieso niet snel gebeurd zou
zijn want alleen via het internet
op deze site zet ik dit spul neer
en daar komt zelden of nooit
iemand neuzen wat die Spaland-
ganger daar wel allemaal ge-
schreven heeft. Een verdomd
kek en aangenaam idee voor-
alsnog.

From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: