Spring naar inhoud

Brief (176) uit Schiedam

april 7, 2020

Het is toch wel een knotsgekke ervaring
binnen te moeten blijven terwijl zonlicht
door de ramen je aanbrult dat je naar
buiten moet, hij niet voor niets zijn best
doet zijn stralen naar je te zenden, je
verdomme toch zeker met de eerste echt
mooie lentedag van het jaar en de kleum
nog in je winterbotten het best maar jezelf
bij de kladden zal grijpen en dat kille lijf
van je naar buiten te sleuren om in ieder
geval een stevig stuk op te warmen, het
plotse coronagedoe van je vel af te laten
branden voordat het je volledig te pakken
krijgt en je gezellig in een ic-bed propt of
nog erger et cetera.

Ofwel ik kan wel zeggen dat de angst voor
dat pestvirus mij inmiddels ook lekker on-
der de huid is gaan kruipen nu men al de
wereldeconomie in elkaar laat storten door
de hele santenkraam gewoon op slot te gooi-
en. Een in elkaar stort tot dat virus, vet ge-
vreten, ons met rust te laat zodat we vrolijk
verder kunnen gaan het aardbolletje waar-
op we met zijn allen lopen te raaskallen op
te vreten in een tempo tot nu toe ongekend.

Want wat blijkt;

De luchtvervuiling is enorm afgenomen sinds
wij gedwongen in huis bij elkaar gepropt
hebben te leven tot Mientje Corona er genoeg
van heeft als een uitgehongerd monster on-
genadig ons te bespringen tot ze totaal ver-
zadigd is. Komt die verzadiging er niet zullen
we moeten wachten tot het menselijk vernuft
een vaccinerende oplossing heeft gevonden.
Waarna uiteraard een volgend Mientje Coro-
na zich olijk kan aandienen met een wellicht
nog grotere honger dan de huidige.

Al die beelden van hierboven zijn dus wel
ff lekker sappig door de tv in mij neer
gekliederd, laat dat duidelijk zijn en aan
de media over. In te overvloedige hoeveel-
heden plempen media met overlopende
gezichten, als zijn ze met een spannende
kwis bezig, de hele coronazooi in een niet
aflatende stroom aan grafieken, wijze
heren alsook naar aandacht soppende
politiekers over ons heen in een plotse-
linge liefde voor de oudsten onder ons.
Een liefde in tegenstelling vreemd genoeg
tot een jarenlange bezuinigingsdrift waar-
van diezelfde oudjes tot nu toe onbehoor-
lijk het slachtoffer zijn.

Je zou van de weeromstuit dat liedje van
H. Marsman over Herinnering aan Hol-
land over gaan doen, ff het huidige Hol-
land erin gaan smeren.

Iets als:

Denkend aan Holland
zie ik het wrede corona
graag door ellendig
klaagland gaan,
rijen ondenkbaar
witte doodsbedden
als droge fluimen
tot het einde staan;
en in de kwellende
aarde verzonken
de rijen lijken
bedekt door wat zand,
stoottroepen, dokters
kapotte zusters,
zerken en walmen
in een doods verstand.
de zucht dringt gestaag
en de traan wordt er handzaam
in grote roodkleurige
ogen gesmoord,
en in smalle gewelven
wordt de lach van het later
met veel hijgende krampen
gedempt en vermoord.





From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: