Spring naar inhoud

Brief (188) uit Schiedam

juli 13, 2020

Alleen thuis. Niet zo bijzonder want
ik woon al jaren en jaren alleen. Wel
al bijna dertig jaar een latrelatie met
Saskia. We hebben namelijk veel
ruimte voor onszelf nodig de mees-
te tijd. In de weekends blijft ze altijd
bij me slapen, zondag en maandag
is ze de hele dag bij mij in huis, de
rest van de week zijn we overdag
meestal voor ons zelf bezig ieder in
ons eigen huis of samen aan het werk
aan kunstmakerij in haar huis waar
de woonkamer tot atelier verworden
is. Nu is ze, al is het maandag, net
vertrokken omdat ze met een vrien-
din heeft afgesproken op de Maas-
boulevard. In verband met het coro-
naschatje doe ik nog even niet mee
aan uithuizige uitjes. Een paar uur-
tjes gans alleen en deze brief aan het
schrijven.

Ook nog even de voorlaatste brief
gelezen waarin ik het alweder over
het boek heb dat ik nooit ook maar
een moment geprobeerd heb om
uitgegeven te krijgen daar er,
terecht vind ik, een ondoenlijke
vrachtwagen vol angst van zelf-
onderschatting dwingend almaar
in mijn hoofd rondscheurt, hard
toeterend om er vooral van af te
zien de wereld te beplempen met
een product door mijn persoontje
geschreven en dat ook nog eens
veel te dicht aan mijn huid hangt
met allemaal autobiografisch vol-
gekladderde beleefstukjes die veel
te privé hebben te zijn en hebben
te blijven zoals veel critici beweren
en waar ik dan weer geen bood-
schap aan wil hebben eigenzinnig
als ik ook nog eens wil zijn maar
dus niet kan zijn omdat genoemde
angst me om het gekraakte hart
slaat bij het idee een heel boek op
de mensenmarkt te gooien.

Mocht er na mijn dood belangstel-
ling voor zijn van een hier of daar
per ongeluk opgelopen vriend of
wat kennissen en bij hoge uitzon-
dering eventueel geïnteresseerde
familieleden dan moeten ze bij
Saskia zijn. Dood is dood name-
lijk, d’r komp geen hel of hemel
aan te pas wat mij betreft van
waaruit ik ff de boel nog kan be-
stieren over het hoe of wat van
al de nagelaten sporen in honderd-
en en honderden uren door mij op
papier geknald. Dood heb ik er ff
niks aan zodat ik met een eventuele
keuze van Saskia het niet te doen
zeer content zal zijn.

Maar waarom niet zelf de hele zooi
in een stevig fikkende open haard
geflikkerd? Dan zou ik het nu direct
moeten doen en dat zou me weer-
houden nog wat verder aan deze
brieven te schrijven om redenen
hieronder gegeven want omdat
er grote kans is dat het ieder mo-
ment kan gebeuren dat mijn hart
er de brui aan geeft maar het niet
zeker is wanneer ga ik onverdroten
voort met het schrijven van deze
brieven, daarbij ook dwingend de
gedachte om het volledig afsterven
van mijn hersens tijdens het er nog-
niet-de-brui-aan-geven-gebeuren te
voorkomen. Ik wil voor zeker niet
als een te snel vervaagde oude zak
dit wereldje verlaten, zo’n oudje
dat achter zijn rollator vele malen
per dag omvalt zonder ook maar
een tel te beseffen dat ie aan het
omvallen is of al omgevallen is.

Godver, weer veel dood hier.

Weg! weg!! weg!!!








From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: