Spring naar inhoud

Brief (190) uit Schiedam

juli 21, 2020

Op een terras waar Saskia en ik (na
een rolstoelwandeling waarbij ik zo-
als inmiddels gebruikelijk in de rol-
stoel zat omdat een uur lopen sinds
mijn hartprut nogal boven mijn mo-
gelijkheden is gaan behoren) waren
neergedwarreld was ook een trouw-
erij bezig op dat moment waarbij de
zon heus allerliefst scheen met een
draagbare warmte waarvan wij net
als het trouwgebeuren profiteerden.
Saskia, na wat gezemel van mijn
kant over een eventuele veel te snelle
dood die mij uit de wereld zou knal-
len en over dat ze gewoon de aller-
goedkoopste begrafenis moest orga-
niseren opdat de zuur gespaarde
centen (niet verzekerd, ik) ff niet
in de klauwen van die graaiende
zwarte kraaien gingen verdwijnen,
vertelde dat zij er nog niet zo lang
geleden toevallig over na had zitten
denken dat we samen eens op inter-
net naar een begrafenisonderneming
moesten zoeken zodat zij dat niet
hoefde te doen als ik net ons wereld-
je had verlaten omdat ze niet wist
hoe ze er dan aan toe zou zijn. Een
redelijke gedachte wat mij betreft,
zeker daar ze er op liet volgen dat
ze mij het liefst in mijn huis wilde
laten opbaren zodat zij op de mo-
menten dat zij dat wilde nog bij me
kon zijn. Dat knalde wel even bij
me binnen zo’n liefelijke gedachte,
trouwens het hele gesprek rakelde
bij mij de altijd wel ergens diep
weggeborgen emoties zo hevig naar
boven dat het leek of mijn hart,
door af en toe een hartslag of wat
over te slaan, mij er op attendeerde
het donkere gelul over hem te stop-
pen anders kon het begraafonder-
werp van het gesprek wel eens
heel snel aanstaande gaan zijn.
Rap liet ik Saskia merken dat het
me allemaal wat teveel werd zo
open over mijn dood te spreken
daar het plots wel erg te dichtbij
kwam.

We hebben nog een tijdje van de
zon genoten, ondertussen ons
laten vermaken door het trouw-
gebeuren dat volgens het ritueel
verliep overbekend in heel de wer-
eld Nederland met alleen het ver-
schil dat het hier buiten gebeurde,
maar voor de rest; ambtenaar in
toga, publiek op stoelen keurig in
rijtjes opgesteld, het bruidspaar
natuurlijk in het eeuwige trouw-
uniform, zij in het wit, hij in het
zwart, zij met uiteraard een fiks
bruidsboeket, hij met een bak on-
handig gestuntel in zijn lichaam
alsof hem iets overkwam waar-
mee hij nog moest leren dealen.

s’ Avonds lekker onderuit op de
bank gezakt samen naar de slimste
mens gekeken, iets wat we iedere
avond doen omdat de vragen zo
simpel zijn veelal dat we ze vrij-
wel allemaal kunnen beantwoord-
en.

Nu ja, wij?

Het is meestal Saskia die het eerst
een antwoord geeft en de wedstrijd
tussen ons over wie het meeste weet
altijd wel wint. Gelukkig heb ik dan
nog altijd die van Rossum om naar
te kijken en te bepalen in hoeverre
hij de wetenswaardige vragen die
hem door Philip Frerik de spelleider
worden gesteld van tevoren heeft in-
gestudeerd of niet, meestal gok ik op
wel.

Over de begraafdingen hebben we
het dank zij al die slimste mensen
niet meer gehad en Saskia won weer.






From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: