Spring naar inhoud

Brief (191) uit Schiedam

juli 22, 2020

Mien Corona is ook weer extra bezig.
Dus afwachten maar wat we nu weer
aan niet mogen over ons uitgestort
krijgen. D’r was in ieder geval gister-
avond al een lekkere heibel op het
slaapscherm over ’t verplicht dragen
van mondkapjes. Het is te hopen van
niet want mijn adem gaat nu al met
veel moeite in en uit mijn mond laat
staan als er ook nog een beschermlap
tegen mijn lippen moet gefrommeld
om Mien C. buiten mijn lijf te houden.

Maar eh…

Even wat anders om Mien die me in de
weg zit. Even iets vaccinerend middels
een al aardig ouder schrijfstukje over
een poëziemiddag in schoon Leerdam:

Omdat

stoeltjes en bankjes gezelsamig klinken
een kleed op de vloer waarin verdrinken
gordijntjes snoezig hangen op slaap
en het behang nooit recht voor z’n raap
een tafel er is tot steels wrijven van knietjes
daarop de vaas met vergeet-mij-toch-nietjes
enkele spiegels ter bevestiging in plons
een dekbed heerlijk zo zacht van het ons
de keuken heel schoon om te plezieren
fijn serviesgoed om de sfeer op te sieren
de tuin vol van veel prilwillend beleven
alsook om bloemkes tijdig water te geven

o hoe lief en zorgzaam is toch dat zijn
het kan niet anders of ’t zal zonder pijn
de glimlach vereeuwigd in blakend geluk
hoe romig dat huisje tot nooit meer stuk

dit:

in het weekend op een poëziemiddag in
Leerdam mocht ik tot mijn volle vreugde
een paar laatste-kans-ouderen bewonder-
en in het lyrisch beleven van hun nog
jonge liefde. Een liefde zo overvol van
verliefdheid dat er uit deze onbedwing-
bare borreling van gevoelens wel iets
moois móest groeien en, u voelt hem al
aankomen, dat had het dan ook ten volle
gedaan mocht ik meebeleven op die mid-
dag waarin ik en mijn vriendin, en ook
SAGE-maatje zijnde, lekker onbevangen
geplonsd waren; het paar namelijk had
hun zo jonge liefde in een aantal verzen
vereeuwigd die beslist de buitenwereld
in geslingerd moest worden, want zulk
een spetterende liefde op zulk een laatste-
kans-leeftijd dat mocht toch werkelijk niet
onopgemerkt voorbijgaan, dat moest…
Nu ja, zelfs ik wilde dat met mijn danig
gemoed heus wel invoelen. Het paar
toog dus het podium op alwaar het om
beurten elkaar zoet gevliesde versjes
tegen het lijf lispelde met blikken die
er beslist niet om logen, die liefde droop
van het podium en uit de versjes zoge-
zegd, mooi mooi mooi, zo vond vooral
ook het paar zelf want het ene versje
na het andere werd opgelepeld in een
uiterst lieflentelijke performance waar
maar geen einde aan leek te komen zo
vertelde alras mijn rug vanuit een wazig
pijngebeuren uiteraard in het geheel niet
toepasselijk bij het zo liefde vol gepresen-
teerde podiumfeest.

Welnu, so far so good, want in een optreden
zulk een borrelgevoelens te etaleren oké,
daar kan ik nog inkomen, zo’n eenmalige
gebeurtenis daar kan een mens nog over-
heen groeien. Echter, daar waar dit soort
versjes na die uiteraard eenmalige voor-
lezing op een podium beslist diep in de
lade van het gezamenlijk nachtkastje be-
hoort te verdwijnen en alleen nog tevoor-
schijn gehaald wil worden na een echte-
lijke ruzie om de ietwat gemolde gemoed-
eren weer in verliefdstand te krijgen heb-
ben de zo pril geliefden de tenenkrom-
mende verliefdheidsmoed gehad om
deze versjes te laten drukken én ook nog
te laten bundelen. Het hun liefbundeltje
was daar ter plekke te koop zo werd vol
trots vanaf het podium door het o zo houd-
bare stelleke zonder ook maar een kleine
glimp van géne gemeld. Gelukkig, zo be-
dacht ik me, had het laatste-kans-stel in
hun verliefde enthousiasme vrijwel de
hele bundel voorgelezen zodat ik me geen
zorgen hoefde te maken iets uitermate
belangwekkends aan de lieflispel te heb-
ben gemist. Geen enkele aandrang groei-
de in mij om het boekje te gaan kopen,
zulk een uitspatting moest maar het best
tussen de kaften blijven zo leek mij, der-
mate gesterkt als ik was door de zo duren-
de voorleesbeleving.

Nu ja, ieder vlindertje fladdert zoals het
gevlekt is, daarom ook nog even dit:

Pamflet

‘Good Vibrations’
‘Good Vibrations’
‘Good Vibrations’

De situatie is als volgt:

ironie als schaamlamp
over monddood blijspel

ei!

en

wisselvallig uitgalmen
langs muren van papier

‘Good Vibrations’
‘Good Vibrations’
‘Good Vibrations’

Demarreren!
Demarreren!

demarreren in blessuretijd
een ontroerende aanblik

proeven, vooral proeven
langs tandstenen beddingen
aan droomspelonk vol tong









From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: