Spring naar inhoud

Brief (198) uit Schiedam

september 8, 2020

Voor de deur ligt de straat in puin.

Nee, geen oorlog.
Ook geen aanslag.

Al een paar maanden zijn er een
aantal bedrijven aan het werk om
de omgeving een nieuw en mooier
aanzicht te geven. Zo worden er
parkeerplaatsen verplaatst, de weg
van een nieuwe laag asfalt voorzien,
en krijg ik redelijk pal voor mijn deur
een zooitje van die ingegraven vuil-
containers die je met een pasje moet
openen om je huisafval en andere rot-
zooi er in kwijt te kunnen. Benieuwd
hoe lang het duurt voordat er bergen
vuil en afgedankte huisraad zullen ont-
staan naast die gloednieuwe containers
die de gemeentevernieuwing weer ge-
heel teniet doen. Een paar jaar geleden
nog kon je de vuilniszakken voor je deur
zetten en werden ze diezelfde dag op-
gehaald door een vuilniswagen, meeuw-
en echter hebben dat verziekt door de
zakken kapot te snavelen, te eten wat
ze lusten, en al de zooi die ze niet te
vreten vonden achteloos vrolijk op
straat plempten zodat je die dagen
altijd wel een uur bezig was de straat
schoon te vegen, want toch wel altijd
mijn vuilniszakken die ze met graagte
te grazen namen zo leek het mij en
maar zelden eentje van de buren. De
straat blijft nu schoon, ik hoef niet
meer te bezemen en die mogelijke
bergen veroorzaakt door het nieuwe
systeem liggen mooi wel zo’n twintig
meter van mijn huis vandaan, dus
alleen visueel brengen ze wat kraak
in mijn leven.

Ik ben volgens een cardioloog van
het Erasmus nog steeds een wonder
in leven, al drie jaar nadat mij de
dood plompverloren is aangezegd
door die man heb ik het lef om nog
te leven. Geen idee hoe lang wond-
eren blijven bestaan, dus geen idee
ook of ik al die vernieuwzucht van
de gemeente nog zien kan als het
af is. En nee, ook nu geen treur-
berichten over mijn gezondheid,
wat kan mij zo’n vernieuwde straat
eigenlijk verdommen, er overheen
lopen en rijden dat is wat ik er al-
leen maar over doe bij tijd en wijle.
Eh het woord wijle is niet zo’n han-
dige keus in dezen, lijkt wel erg veel
op wijlen, en daar ga ik dus ff nog
helemaal niet verwijlen, ik zal en
moet het ongelijk van die cardio’s
met mijn levenshuppel onder hun
neus kunnen wrijven om te tonen
dat ze niet altijd maar de wijsheid
in pacht hebben al struinen som-
migen van hen met zo’n air door
het ziekenhuis, zeker degene die
naar mij met dat wonder liep te
gooien als een bijl voor executie.

Net naar een documentaire over
Joost Zwagerman gekeken op de
lichtbak waarmee de hele wereld
je huis wordt binnen gesmeten en
nee, zelfmoord daar hoef ik niet
naar op zoek, mijn lieve lichaam
gaat voor die zorg zorgen volgens
de al genoemde cardio. Ik hoef
daar geen extra reet aan te doen,
het hart staat paraat om dat op te
lossen. Wel hoop ik dat ik die eer-
der genoemde genezer/doodaan-
zegger nog wel het eigenzinnige
levensdeuntje in mij voor kan
zingen een treiterig aantal jaren.


From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: