Spring naar inhoud

Brief (199) uit Schiedam

september 12, 2020

Achter de computer zitten en zoals
wel vaker echt helemaal niets spe-
cifieks te vertellen hebben, bijvoor-
beeld over iets van belang uit het
dagelijks leven zoals een broeierige
knak in je gevoel voor de werkelijk-
heid met kans op onweer of godver
nog een heel erg stevig tikkie erger.

Tureluurkopstaren dan maar
naar hele vette krantenkoppen?

Een gebroken kruisje of andere ge-
knakte religieuze symbolen dragen
in plaats van een gebroken geweer-
tje in de huidige tijd en daar over
hels schrijven, is dat wellicht wat?

Of gewoon maar snoezig pennen
over het fijne vroeger toen alles
uiteraard veel beter was, alles in het
leven lekker nog eenvoudig was te
behappen, de ratrace nog niet was
uitgevonden, de religieprut nog
een beetje minder moordend was,
en burn-out dat zelfs niet in dromen
voorkwam, het leven kabbelde
rustig voort en men kabbelde lek-
ker mee zonder de druk van al het
moeten van tegenwoordig mee
te moeten beleven. Kortom het lek-
kere aloude Zwitserleven-gevoel van
die verdomde opdringerige reclame
van vroeger toen het zogenaamd nog
zo mooi kon zijn allemaal. Goed, het
koste volgens dat reclameplaatje een
paar centen, maar dan had je ook wel
wat tot in je laatste jaartjes of uurtjes
van leven. Uiteraard met ’t verzwijgen
van het op het eind hele sloten medi-
cijnen slikken om maar zo lang moge-
lijk van dat Zwitserleven-gevoel te
kunnen genieten. Onderwijl kromtrek-
kend van de pijnen die fijn door het
lichaam razen als was het hun laatste
bedoening de boel nog even op scherp
te zetten.

Tof toch zo’n reclame.

Zeker met inderdaad dat verzwijgen in
het mooipraatje van al die kraakaan-
slagen op het lichaam tot de dood er uit-
eindelijk toch nog pijnlijk fijn op volgt.

En zo gebeurt het als je niets te schrijven
hebt dat je verdomme gewoon weer op de
dood uitkomt en daar nog urenlang brie-
ven mee kan vullen.

Een gedichtje dan maar:

Een halve zee in het keukenraam

het moet allemaal te doen zijn

een vuilniszak knispert
weliswaar van het afgedankte
toch graag zal er nog genoeg
al zal je nooit ontsnappen
aan de b-klank van het nu

bij de Himba-stam slaan ze
met een stok bij wijze van initiatie
de voortanden uit het gebit
van jongemannen

wij hebben de arbeidsvitaminen
en uitnodigingen: men nodigt u

zo zoeken ze mensen met een thermosfles
en een wil naar vakantie in binnenzakken
kladvellen eigenlijk met waandiepe krabbels

wel vraagt men garantie

(bij het fietskopen moet je ook opletten dat
de wielen op de juiste plaats zich bevinden)

arbeidsvitaminen! én uitgenodigd!

heus, het moet allemaal te doen zijn





From → brieven

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: